Bezpłatne porady prawne w sprawach o prowadzenie samochodu pod wpływem alkoholu w Płocku

Szanowni Państwo,

informujemy, iż od dnia 3 kwietnia 2017 r. do dnia 28 kwietnia 2017 r. nasza Kancelaria udziela bezpłatnych porad prawnych w sprawach o wykroczenie prowadzenia samochodu w stanie po użyciu alkoholu z art. 87 § 1 k.w. oraz w sprawach o przestępstwo prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości z art. 178a § 1 k.k.

Porady będą odbywały się w siedzibie naszej Kancelarii w Warszawie przy ul. Okrężnej 11a oraz w Krakowie przy ul. ks. bp. Władysława Bandurskiego 66 lok. 5  oraz w Płocku przy ul. Stary Rynek 13.

Na spotkaniu szczegółowo omówimy Państwa sprawę oraz doradzimy jakie działania mogą Państwo podjąć. Jeżeli dostarczycie Państwo na spotkanie fotokopie akt sprawy, wówczas sprawdzimy czy w Waszej sprawie Policjanci przeprowadzili badania trzeźwości zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ponadto doradzimy jakie pismo procesowe np. wniosek o warunkowe umorzenie postępowania karnego czy inne pismo dotyczące wymiaru kary możecie Państwo złożyć i na jakim etapie.

Porady prawne są w pełni bezpłatne, nie ponoszą Państwo żadnych kosztów. Skorzystanie z porady nie zobowiązuje Państwa do korzystania z usług naszej kancelarii.

W celu umówienia terminu porady prawnej prosimy o wcześniejszy kontakt telefoniczny lub mailowy:

  • porada prawna w Warszawie: nr tel. 697 053 659 lub 502 879 552 lub 22 629 00 36 oraz mail: biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

  • porada prawna w Krakowie: nr tel. 508 149 706 oraz mail: fil@adwokat-stelmaszczyk.pl

  • porada prawna w Płocku: nr tel. 502 879 549 oraz mail: biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

Opublikowano artykuły | Skomentuj

Obowiązek Sądu II Instancji do uzupełnienia z urzędu postępowania dowodowego, gdy utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku Sądu I Instancji byłoby rażąco niesprawiedliwe

Podkreślenia wymaga fakt, że wedle art. 427 § 3 Kodeksu postępowania karnego: odwołujący się może również wskazać nowe fakty lub dowody, jeżeli nie mógł powołać ich w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji”. Oznacza to, że osoba, która odwołała się od orzeczenia Sądu I instancji, a zatem wniosła apelację, ma prawo do złożenia nowych wniosków dowodowych w postępowaniu odwoławczym, jeżeli nie miała możliwości ich powołania w postępowaniu toczącym się przed Sądem I instancji. Jednakże, nie jest niedopuszczalne złożenie w toku postępowania odwoławczego nowego wniosku dowodowego przez stronę postępowania, która nie jest podmiotem odwołującym się od orzeczenia Sądu I instancji. Użyte przez ustawodawcę pojęcie „nowe fakty lub dowody” oznacza nieznane okoliczności faktyczne bądź nowe źródła lub środki dowodowe. Sąd II instancji ma możliwość oddalenia złożonego przez odwołującego się wniosku dowodowego na podstawie art. 452 § 2 Kodeksu postępowania karnego lub art. 170 § 1 Kodeksu postępowania karnego bądź z uwagi na możliwość złożenia niniejszego wniosku dowodowego w postępowaniu I – instancyjnym.

Zgodnie z art. 440 Kodeksu postępowania karnego: „jeżeli utrzymanie orzeczenia w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe, podlega ono niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów zmianie na korzyść oskarżonego albo w sytuacji określonej w art. 437 § 2 zdanie drugie uchyleniu”. Niniejszy artykuł oznacza, że Sąd II instancji, niezależnie od granic zaskarżenia oraz podniesionych w apelacji zarzutów, może zmienić zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu I instancji i orzec na korzyść oskarżonego bądź uchylić wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji w sytuacji, w której Sąd odwoławczy uzna, że utrzymanie orzeczenia Sądu I instancji w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe. Rażąca niesprawiedliwość musi być oczywista, niewątpliwa oraz musi wyrażać poważne uchybienie Sądu I instancji, które legło u podstaw wydania zaskarżonego orzeczenia.

Uregulowania ustawodawcy określone w art. 427 § 3 Kodeksu postępowania karnego oraz w art. 440 Kodeksu postępowania karnego budzą wątpliwości interpretacyjne w zakresie inicjatywy dowodowej stron postępowania w kontekście uprawnienia, a zarazem obowiązku Sądu II instancji do orzekania z urzędu w sytuacji wskazanej w art. 440 Kodeksu postępowania karnego.

W praktyce może zdarzyć się sytuacja, w której podmiot skarżący orzeczenie Sądu I instancji, już po wniesieniu apelacji złoży wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie nowego dowodu, niezwiązanego z zarzutami wskazanymi w środku zaskarżenia, jednak z treści uzasadnienia niniejszego wniosku dowodowego wynika, że wskazany dowód ma na celu wykazanie istniejącej potrzeby zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji z urzędu na podstawie art. 440 Kodeksu postępowania karnego. Nie sposób w tym miejscu nie wskazać, że wedle art. 433 § 1 Kodeksu postępowania karnego: Sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach zaskarżenia, a jeżeli w środku odwoławczym zostały wskazane zarzuty stawiane rozstrzygnięciu – również w granicach podniesionych zarzutów, uwzględniając treść art. 447 § 1-3, a w zakresie szerszym w wypadkach wskazanych w art. 435, art. 439 § 1, art. 440 i art. 455”.

Mając na uwadze powyższą normę prawną, wskazać należy, że Sąd odwoławczy winien w pierwszej kolejności dokonać analizy sprawy pod kątem zbadania, czy określony cel przeprowadzenia wniosku dowodowego ma związek z potencjalnym uchybieniem Sądu I instancji, które obliguje Sąd II instancji na podstawie art. 440 Kodeksu postępowania karnego do zmiany bądź uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji. Jak słusznie wskazuje Sławomir Steinborn w opracowaniu: „Postępowanie dowodowe w instancji apelacyjnej w świetle nowelizacji kodeksu postępowania karnego” zamieszczonym w „Prokuratura i Prawo” 1-2, 2015: „(…) nie ulega jednak wątpliwości, że decyzja o dopuszczeniu dowodu ściśle powiązana jest z oceną, czy zachodzi jedna z sytuacji uzasadniających orzekanie z urzędu. Co do tej kwestii wyłącznym decydentem jest zaś sąd odwoławczy (…)”

Warto również przytoczyć postanowienie Sądu Najwyższego – Izby Karnej z dnia 08 października 2015 roku w sprawie o sygn. akt II KK 148/15: nie jest dopuszczalne podnoszenie dopiero na rozprawie odwoławczej dodatkowych zarzutów niewskazanych w apelacji, chyba że dotyczą one uchybień, które sąd apelacyjny winien uwzględniać z urzędu, a które strona zauważyła już po wniesieniu środka odwoławczego”.

Podsumowując, strona skarżąca orzeczenie Sądu I instancji, już po wniesieniu apelacji ma prawo do złożenia wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie nowego dowodu, niezwiązanego z zarzutami wskazanymi w środku zaskarżenia, którego celem jest wykazanie istniejącej potrzeby zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji z urzędu na podstawie art. 440 Kodeksu postępowania karnego.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk i Aplikant Adwokacki Edyta Gorczyńska

kontakt: kom. + 48 697 053 659 oraz tel. 22 629 00 36

Opublikowano artykuły | 1 komentarz

Prawo do składania nowych wniosków dowodowych w apelacji karnej

Rozpoczynając rozważania odnośnie prawa do składania nowych wniosków dowodowych w apelacji, należy w pierwszej kolejności wskazać, że wedle art. 427 § 3 Kodeksu postępowania karnego: odwołujący się może również wskazać nowe fakty lub dowody, jeżeli nie mógł powołać ich w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji”.

Niniejsza norma prawna oznacza, że osoba, która odwołała się od orzeczenia Sądu I instancji, a zatem wniosła apelację, ma prawo do złożenia nowych wniosków dowodowych w postępowaniu odwoławczym, jeżeli nie miała możliwości ich powołania w postępowaniu toczącym się przed Sądem I instancji.

Podkreślenia wymaga fakt, iż zgodnie z treścią art. 427 § 3 Kodeksu postępowania karnego przedmiotowe prawo przysługuje osobie odwołującej się od rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Jednakże, Sąd Najwyższy – Izba Karna wskazał w pkt 3 postanowienia z dnia 01 marca 2007 roku w sprawie o sygn. akt III KK 493/06, iż: „art. 427 § 3 KPK określający, że odwołujący się może również wskazać nowe fakty i dowody, nie oznacza wcale zakazu składania wniosku dowodowego przez stronę, która nie wnosiła środka odwoławczego (…)”, a zatem nie jest niedopuszczalne złożenie w toku postępowania odwoławczego nowego wniosku dowodowego przez stronę postępowania, która nie jest podmiotem odwołującym się od orzeczenia Sądu I instancji. Potwierdza to art. 453 § 2 Kodeksu postępowania karnego regulujący kwestię przebiegu postępowania apelacyjnego, wedle którego: strony mogą składać wyjaśnienia, oświadczenia i wnioski ustnie lub na piśmie (…)”. Nie sposób jednak nie wspomnieć, że strony nieodwołujące się od rozstrzygnięcia Sądu I instancji mogą składać nowe wnioski dowodowe tylko w granicach kontroli odwoławczej, a dokładniej w granicach podniesionych w apelacji zarzutów, gdyż wedle zasady określonej w art. 433 § 1 Kodeksu postępowania karnego Sąd II instancji rozpoznaje sprawę w graniach zaskarżenia. Niniejsze potwierdza postanowienie Sądu Najwyższego – Izby Karnej z dnia 19 marca 2009 roku w sprawie o sygn. akt III KZ 17/09, zgodnie z którym: „w środku odwoławczym można wskazywać na nowe fakty lub dowody (art. 427 § 3 KPK), ale skutecznie jedynie wtedy, gdy zostaną one nie tylko podane, ale i wykazane, a przy tym muszą mieć znaczenie dla kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia”.

Pojęcie „nowe fakty lub dowody” oznacza nieznane okoliczności faktyczne bądź nowe źródła lub środki dowodowe. Przykładowo, odwołujący może w postępowaniu odwoławczym złożyć następujący wniosek dowodowy:

  1. wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka X, które w sytuacji złożenia przez oskarżonego Y apelacji na swoją korzyść, stanowią istotną okoliczność dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż świadek X, o którego istnieniu nie miał pojęcia oskarżony Y, a dowiedział się po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji, widział przebieg wydarzeń i ma wiedzę, że oskarżony Y nie popełnił zarzucanego mu przestępstwa;

  1. wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci umowy kupna – sprzedaży samochodu pomiędzy osobami X (sprzedający) i Y (kupujący), w sytuacji, w której osoba X złożyła wniosek o ściganie sprawcy przestępstwa kradzieży samochodu wskazując jednocześnie, że przestępstwo to popełniła osoba Y; w związku z zaginięciem niniejszej umowy, wobec zeznań świadków i samego pokrzywdzonego Sąd I instancji uznał, że do zawarcia przedmiotowej umowy nie doszło i wyrokiem skazał oskarżonego Y za popełnienie przestępstwa kradzieży; w przypadku odnalezienia pisemnej umowy kupna – sprzedaży samochodu, oskarżony Y, który złożył apelację od wyroku Sądu I instancji na swoją korzyść, ma prawo złożenia wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z odnalezionego dokumentu.

Należy jednak odróżnić sytuację, w której określone dowody bądź fakty były podniesione przez stronę w postępowaniu I – instancyjnym, a Sąd I instancji je pominął lub wydał postanowienie o oddaleniu wniosku dowodowego lub Sąd I instancji miał obowiązek przeprowadzenia dowodu z urzędu. Wówczas odwołujący się, który złożył apelację od wyroku Sądu I instancji na swoją korzyść, powinien podnieść zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 167 Kodeksu postępowania karnego – odnośnie dowodów niedopuszczonych z urzędu bądź art. 167 Kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 170 Kodeksu postępowania karnego – odnośnie bezpodstawnego oddalenia złożonego wniosku dowodowego albo art. 410 Kodeksu postępowania karnego – w sytuacji nieuwzględnienia podczas procesu wyrokowania przez Sąd I instancji określonego faktu, o którym Sąd I instancji miał wiedzę i był istotny dla rozstrzygnięcia sprawy. W obowiązującym modelu postępowania karnego, odwołujący ma prawo wnosić o dopuszczenie i przeprowadzenie przez Sąd II instancji dowodu, który bądź został bezpodstawnie oddalony przez Sąd I instancji bądź nieprzeprowadzony przez ten Sąd z urzędu na podstawie art. 167 Kodeksu postępowania karnego, np. dowód z opinii biegłego sądowego.

W tym miejscu, warto również podkreślić, że wedle art. 452 § 2 Kodeksu postępowania karnego: „Sąd odwoławczy oddala wniosek dowodowy, jeżeli przeprowadzenie dowodu przez ten sąd byłoby niecelowe z przyczyn określonych w art. 437 § 2 zdanie drugie”. Niniejsza norma prawna oznacza, że Sąd II instancji oddali złożony wniosek dowodowy w sytuacji, w której przeprowadzenie zawnioskowanego dowodu byłoby niecelowe z uwagi na zaistniałą konieczność uchylenia wyroku Sądu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji ze względu na:

  • wydanie orzeczenia przez Sąd I instancji nastąpiło pomimo wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 Kodeksu postępowania karnego;

  • obowiązującą regułę ne peius określoną w art. 454 § 1 Kodeksu postępowania karnego, w myśl której: „Sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji lub co do którego w pierwszej instancji umorzono lub warunkowo umorzono postępowanie”;

  • konieczność przeprowadzenia przewodu sądowego na nowo w całości.

Oprócz powyższego, Sąd odwoławczy może oddalić złożony wniosek dowodowy jeżeli odwołujący się miał możliwość złożenia wniosku dowodowego w postępowaniu I – instancyjnym lub w związku z przesłankami określonymi w art. 170 § 1 Kodeksu postępowania karnego, zgodnie z którym:

oddala się wniosek dowodowy, jeżeli:

  1. przeprowadzenie dowodu jest niedopuszczalne;

  1. okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy albo jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy;

  1. dowód jest nieprzydatny do stwierdzenia danej okoliczności;

  1. dowodu nie da się przeprowadzić;

5) wniosek dowodowy w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia postępowania”.

Konkludując, osoba, która odwołała się od orzeczenia Sądu I instancji, a zatem wniosła apelację, ma prawo do złożenia nowych wniosków dowodowych w postępowaniu odwoławczym, jeżeli nie miała możliwości ich powołania w postępowaniu toczącym się przed Sądem I instancji. Jednakże, nie jest niedopuszczalne złożenie w toku postępowania odwoławczego nowego wniosku dowodowego przez stronę postępowania, która nie jest podmiotem odwołującym się od orzeczenia Sądu I instancji. Użyte przez ustawodawcę pojęcie „nowe fakty lub dowody” oznacza nieznane okoliczności faktyczne bądź nowe źródła lub środki dowodowe. Podkreślenia wymaga jednak okoliczność, iż Sąd II instancji ma możliwość oddalenia złożonego przez odwołującego się wniosku dowodowego na podstawie art. 452 § 2 Kodeksu postępowania karnego lub 170 § 1 Kodeksu postępowania karnego lub z uwagi na możliwość złożenia niniejszego wniosku dowodowego w postępowaniu I – instancyjnym.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk i Aplikant Adwokacki Edyta Gorczyńska

kontakt: kom. + 48 697 053 659 oraz tel. 22 629 00 36

Opublikowano artykuły | 1 komentarz

Czy sąd odwoławczy może zmienić lub uchylić wyrok Sądu I instancji ze względu na rażącą niesprawiedliwość orzeczenia?

Na wstępie należy zaakcentować, iż zgodnie z art. 440 Kodeksu postępowania karnego: „jeżeli utrzymanie orzeczenia w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe, podlega ono niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów zmianie na korzyść oskarżonego albo w sytuacji określonej w art. 437 § 2 zdanie drugie uchyleniu”.

Powyższe oznacza, że Sąd II instancji, niezależnie od granic zaskarżenia oraz podniesionych w apelacji zarzutów, może:

  1. zmienić zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu I instancji i orzec na korzyść oskarżonego;

  2. uchylić wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji;

w sytuacji, w której Sąd odwoławczy uzna, że utrzymanie orzeczenia Sądu I instancji w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe.

Nie sposób nie wspomnieć, iż kontrola sprawy pod kątem treści art. 440 Kodeksu postępowania karnego stanowi obowiązek Sądu II instancji, co potwierdza wyrok Sądu Najwyższego – Izby Karnej z dnia 28 kwietnia 2010 roku w sprawie o sygn. akt II KK 47/10, wedle którego: „(…) obowiązkiem sądu odwoławczego jest skontrolowanie sprawy także pod kątem treści zawartej w przepisie art. 440 KPK, a więc ustalenia, czy utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, w sytuacji niezasadności wniesionego środka odwoławczego, nie będzie rażąco niesprawiedliwe”.

Zaakcentowania wymaga fakt, że stan rażącej niesprawiedliwości był szeroko interpretowany w orzecznictwie sądów powszechnych i Sądu Najwyższego. Przykładowo, zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego – Izby Karnej z dnia 01 października 2010 roku w sprawie o sygn. akt V KK 71/10: „(…) stan rażącej niesprawiedliwości, uniemożliwiający utrzymanie orzeczenia w mocy zachodzi wówczas, gdy w toku procedowania doszło do takich uchybień, które rażąco naruszają poczucie sprawiedliwości. W grę wchodzi więc każda ze względnych przyczyn odwoławczych stwierdzona poza granicami zaskarżenia, pod warunkiem, że wpłynęła ona na orzeczenie, a jej natężenie jest takie, iż w rażący sposób czyni to orzeczenie niesprawiedliwym (…)”. Oprócz powyższego, warto przytoczyć wyrok Sądu Najwyższego – Izby Karnej z dnia 03 czerwca 2014 roku w sprawie o sygn. akt IV KK 437/13, w myśl którego: „[rażąca niesprawiedliwość] musi być nie tylko [oczywistą] (a więc [widoczną na pierwszy rzut oka], [niewątpliwą]), ale też ma wyrażać poważny [ciężar gatunkowy] uchybienia, które legło u podstaw wydania orzeczenia dotkniętego [rażącą niesprawiedliwością]. Rzecz więc dotyczy nie każdej „niesprawiedliwości” wydanego orzeczenia, a jedynie takiej, której nie można pogodzić chociażby z zasadą rzetelnego procesu”.

W tym miejscu należy podkreślić, że stan rażącej niesprawiedliwości, a zatem rażące uchybienia Sądu I instancji musi być połączony z wpływem niniejszych uchybień na treść zapadłego orzeczenia, co potwierdza m.in. pkt 1 postanowienia Sądu Najwyższego – Izby Karnej z dnia 12 maja 2004 roku w sprawie o sygn. akt III KK 38/04, wedle którego: „z uwagi na wyjątkowy charakter przepisu art. 440 KPK, może on mieć zastosowanie tylko wtedy, gdy popełnione przez sąd I instancji uchybienia procesowe są rażące i nadto miały wpływ na treść wyroku. Nie jest bowiem wystarczające ustalenie potencjalnej możliwości wpływu stwierdzonych uchybień na treść rozstrzygnięcia, lecz niezbędne jest wykazanie, że miały one realny, rzeczywisty wpływ na treść orzeczenia”.

W celu lepszego zrozumienia zagadnienia, poniżej przedstawię przykłady uznania uchybień popełnionych przez Sąd, a w konsekwencji zapadłego orzeczenia, za stan rażącej niesprawiedliwości wymienionej w art. 440 Kodeksu postępowania karnego:

  1. zaniechanie zawiadamiania oskarżyciela posiłkowego o kolejnych terminach rozprawy głównej stanowi nie tylko rażącą obrazę przepisów, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, ale również czyni to orzeczenie rażąco niesprawiedliwym, w rozumieniu dyspozycji art. 440 KPK, który wprowadza bezwzględny zakaz aprobowania i tym samym utrzymania w mocy wyroku, który został wydany w toku wadliwego, rażąco naruszającego poczucie sprawiedliwości postępowania przez sąd a quo” – wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu – II Wydział Karny z dnia 08 maja 2014 roku w sprawie o sygn. akt II Aka 58/14;

  1. rażąco niesprawiedliwym jest orzeczenie, w którym odstąpiono od orzeczenia obligatoryjnego środka karnego, co sprawiło, że – z naruszeniem interesu wymiaru sprawiedliwości – represja karna zastosowana wobec sprawcy stała się jaskrawo łagodna” – wyrok Sądu Najwyższego – Izby Karnej z dnia 03 grudnia 2013 roku w sprawie o sygn. akt IV KK 302/13;

  1. stan [rażącej niesprawiedliwości] wyroku zaistnieje zawsze wówczas, gdy orzeczona nim kara będzie przekraczała granice dopuszczalnej obiektywnie kary. Zakres owego przekroczenia w takiej sytuacji jest bez znaczenia, skoro orzeczono wobec oskarżonego karę w niedopuszczalnym według obowiązującego prawa wymiarze” – wyrok Sądu Najwyższego – Izby Karnej z dnia 12 lipca 2012 roku w sprawie o sygn. akt V KK 214/12.

Podsumowując, Sąd II instancji, niezależnie od granic zaskarżenia oraz podniesionych w apelacji zarzutów, może zmienić zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu I instancji i orzec na korzyść oskarżonego bądź uchylić wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji w sytuacji, w której Sąd odwoławczy uzna, że utrzymanie orzeczenia Sądu I instancji w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe. Rażąca niesprawiedliwość musi być oczywista, niewątpliwa oraz musi wyrażać poważne uchybienie Sądu I instancji, które legło u podstaw wydania zaskarżonego orzeczenia.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk i Aplikant Adwokacki Edyta Gorczyńska

kontakt: kom. + 48 697 053 659 oraz tel. 22 629 00 36

Opublikowano artykuły | 3 komentarze

Czy apelacja wniesiona w formie faksu wywołuje skutki prawne?

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 444 Kodeksu postępowania karnego: „od wyroku sądu pierwszej instancji stronom, a pokrzywdzonemu od wyroku warunkowo umarzającego postępowanie, wydanego na posiedzeniu przysługuje apelacja”. Niniejszy środek odwoławczy, wedle dyspozycji art. 427 § 1 Kodeksu postępowania karnego wnosi się na piśmie do Sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie.

W związku z powyższym, powstaje następujące pytanie: czy apelację od wyroku Sądu I instancji można wnieść w formie telefaksu i czy tak wniesiony środek odwoławczy wywołuje skutki prawne?

Odpowiadając na wyżej wymienione pytanie należy pochylić się nad orzecznictwem Sądu Najwyższego oraz sądów powszechnych. Sąd Najwyższy – Izba Karna w uchwale z dnia 20 grudnia 2006 roku w sprawie o sygn. akt I KZP 29/06 wskazał, iż: środek odwoławczy może być wniesiony przy pomocy telefaksu, jednak skuteczność tego pisma procesowego warunkuje uzupełnienie wymogu formalnego, polegającego na złożeniu na nim własnoręcznego podpisu przez wnoszącego środek”.

Przytoczone orzeczenie Sądu Najwyższego oznacza, że wniesienie apelacji za pomocą telefaksu jest dopuszczalne w obowiązującym systemie prawnym. Jednakże, aby apelacja wywołała skutki prawne niezbędne jest uzupełnienie wysłanego za pomocą telefaksu środka odwoławczego poprzez złożenie na przedmiotowym piśmie procesowym własnoręcznego podpisu osoby skarżącej rozstrzygnięcie Sądu I instancji. Jak słusznie wskazuje Sąd Apelacyjny w Krakowie – II Wydział Karny w postanowieniu z dnia 15 października 2015 roku w sprawie sygn. akt II AKzw 980/15: „Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uchwale z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. I KZP 29/06 (OSNKW 2007, nr 1, poz. 1), że środek odwoławczy może być wniesiony za pomocą telefaksu. Skuteczność tej formy pisma procesowego warunkuje uzupełnienie wymogu formalnego, polegającego na złożeniu na nim własnoręcznego podpisu autora. Chodzi o własnoręczny, oryginalny podpis składającego pismo, zatem żadna kopia podpisu widniejącego na środku odwoławczym nie spełnia wymogu określonego w art. 119 § 1 pkt 4 KPK. Uzupełnienie go może nastąpić nie tylko przez własnoręczne podpisanie egzemplarza pisma, które już wpłynęło, ale i przez przedłożenie innego egzemplarza tegoż pisma zawierającego podpis (…)”.

W świetle niniejszego postanowienia, uzupełnienie braku formalnego apelacji wniesionej za pomocą telefaksu polega na:

  • złożeniu własnoręcznego podpisu przez osobę skarżącą na apelacji wniesionej w formie telefaksu;

  • przedłożeniu przez osobę skarżącą innego egzemplarza apelacji, który zawiera jej własnoręczny podpis.

Nie sposób nie wskazać, że wedle art. 119 § 1 Kodeksu postępowania karnego: pismo procesowe powinno zawierać:

1) oznaczenie organu, do którego jest skierowane, oraz sprawy, której dotyczy;

2) oznaczenie oraz adres wnoszącego pismo;

3) treść wniosku lub oświadczenia, w miarę potrzeby z uzasadnieniem;

4) datę i podpis składającego pismo”.

W sytuacji, w której pismo nie odpowiada wymaganiom formalnym, zgodnie z dyspozycją art. 120 § 1 Kodeksu postępowania karnego, Sąd wzywa osobę, od której pismo pochodzi do usunięcia braku w terminie 7 dni. Wedle § 2 wspomnianej powyżej normy prawnej: w razie uzupełnienia braku w terminie, pismo wywołuje skutki od dnia jego wniesienia. W razie nieuzupełnienia braku w terminie, pismo uznaje się za bezskuteczne, o czym należy pouczyć przy doręczeniu wezwania”.

Konkludując, wniesienie apelacji za pomocą telefaksu jest dopuszczalne w obowiązującym systemie prawnym. Jednakże, aby apelacja wywołała skutki prawne niezbędne jest uzupełnienie wysłanego za pomocą telefaksu środka odwoławczego poprzez złożenie własnoręcznego podpisu przez osobę skarżącą na apelacji wniesionej w formie telefaksu bądź przedłożenie przez osobę skarżącą innego egzemplarza apelacji, który zawiera jej własnoręczny podpis. W razie uzupełnienia braku w terminie, apelacja wywołuje skutki od dnia jej wniesienia. W razie nieuzupełnienia braku w terminie, przedmiotowe pismo uznaje się za bezskuteczne.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk i Aplikant Adwokacki Edyta Gorczyńska

kontakt: kom. + 48 697 053 659 oraz tel. 22 629 00 36

Opublikowano artykuły | 1 komentarz

W jakiej formie należy cofnąć apelację karną?

Na wstępie należy wskazać, że wedle art. 431 § 1 Kodeku postępowania karnego: środek odwoławczy można cofnąć”. Oznacza to, że polski ustawodawca umożliwił stronie postępowania, która wniosła apelację możliwość cofnięcia niniejszego środka odwoławczego.

Podkreślenia wymaga fakt, iż Kodeks postępowania karnego nie wskazuje formy ani terminu cofnięcia apelacji od wyroku Sądu I instancji. Zgodnie z obowiązującą praktyką, cofnięcia środka odwoławczego można dokonać w formie:

  1. ustnej z wpisaniem do protokołu;

  2. pisemnej.

Ponadto, w sytuacji, w której apelację od rozstrzygnięcia Sądu I instancji złożył obrońca oskarżonego, do skutecznego cofnięcia przedmiotowego środka odwoławczego wymagana jest zgoda oskarżonego, gdyż zgodnie z art. 431 § 3 Kodeksu postępowania karnego: „środka odwoławczego wniesionego na korzyść oskarżonego nie można bez jego zgody cofnąć”. Potwierdza to m.in. postanowienie Sądu Najwyższego – Izby Karnej z dnia 26 czerwca 1973 roku w sprawie o sygn. akt V KRN 163/73, wedle którego: obrońca oskarżonego nie może bez zgody oskarżonego cofnąć środka odwoławczego złożonego na korzyść oskarżonego. Zgoda na cofnięcie przez obrońcę środka odwoławczego wniesionego na korzyść oskarżonego powinna być wykazana jego nie budzącym wątpliwości oświadczeniem woli”.

Wskazane powyżej oświadczenie woli oskarżonego może przybrać formę pisemną, stanowiącą załącznik do pisma procesowego, którego celem jest cofnięcie apelacji. Jednakże nie jest to jedyna dopuszczalna forma. Oskarżony ma możliwość ustnego wyrażenia zgody na cofnięcie apelacji przez swojego obrońcę na rozprawie apelacyjnej toczącej się przed Sądem II instancji, która to czynność powinna zostać wpisana do protokołu rozprawy.

Wątpliwości pojawiają się w przypadku, w którym obrońca oskarżonego skierował do Sądu Odwoławczego pismo procesowe stanowiące cofnięcie apelacji bez załączenia zgody samego oskarżonego, który nie stawił się termin rozprawy apelacyjnej. W takiej sytuacji, zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 29 grudnia 1999 roku w sprawie o sygn. akt II Aka 228/99: brak zgody oskarżonego na cofnięcie apelacji wniesionej na jego korzyść przez obrońcę sprawia, że cofnięcie to nie jest skuteczne (art. 431 § 3 KPK), zatem apelacja podlega rozpoznaniu, a oskarżony ponosi konsekwencje wniesienia jej, to jest opłatę (art. 8 ustawy o.s.k.), jeśli nie zostanie uwzględniona. Brak dołączenia owej zgody oskarżonego nie jest brakiem formalnym pisma adwokata o cofnięciu apelacji, ale brakiem dowodu twierdzenia, więc nie wymaga wzywania, by dowód nadesłano”.

Oprócz powyższego należy zaakcentować, że zgodnie z art. 109 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, przy rozpoznawaniu środka odwoławczego stosuje się odpowiednio przepisy art. 431 oraz art. 432 Kodeksu postępowania karnego, co oznacza, że przytaczane wyżej przepisy dotyczące cofnięcia apelacji w sprawach karnych mają odpowiednie zastosowanie w sprawach o wykroczenia.

Konkludując, cofnięcia środka odwoławczego można dokonać w formie ustnej na rozprawie apelacyjnej lub w formie pisemnej. Ponadto, w sytuacji, w której apelację od rozstrzygnięcia Sądu I instancji złożył obrońca oskarżonego, do skutecznego cofnięcia przedmiotowego środka odwoławczego wymagana jest zgoda oskarżonego, która może stanowić pisemny załącznik do pisma procesowego, którego celem jest cofnięcie apelacji lub przybrać formę ustną w postaci oświadczenia złożonego przez oskarżonego na rozprawie toczącej się przed Sądem II instancji.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk i Aplikant Adwokacki Edyta Gorczyńska

kontakt: kom. + 48 697 053 659 oraz tel. 22 629 00 36

Opublikowano artykuły | 1 komentarz

Jakie są skutki cofnięcia apelacji karnej?

W pierwszej kolejności należy wskazać, że wedle art. 431 § 1 Kodeku postępowania karnego: środek odwoławczy można cofnąć”. Oznacza to, że polski ustawodawca umożliwił stronie postępowania, która wniosła apelację możliwość cofnięcia środka odwoławczego.

Podkreślenia wymaga fakt, iż cofnięcie apelacji, zarówno w formie ustnej, jak i pisemnej jest dopuszczalne do momentu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd instancji odwoławczej.

W związku z powyższym, pojawia się pytanie odnośnie skutków cofnięcia apelacji przez stronę postępowania.

Nie sposób nie wskazać, że zgodnie z art. 432 Kodeksu postępowania karnego: cofnięty środek odwoławczy sąd odwoławczy pozostawia bez rozpoznania, chyba że zachodzi jedna z przyczyn wymienionych w art. 439 lub art. 440”. Sąd odwoławczy może zatem na skutek cofnięcia apelacji podjąć jedną z dwóch decyzji:

  1. o pozostawieniu cofniętego środka odwoławczego bez rozpoznania ze względu na brak przyczyn wymienionych w art. 439 Kodeksu postępowania karnego lub art. 440 Kodeksu postępowania karnego;

  1. o rozpoznaniu cofniętego środka odwoławczego ze względu na istnienie jednej z przyczyn wymienionych w art. 439 Kodeksu postępowania karnego lub w art. 440 Kodeksu postępowania karnego.

Mając na uwadze treść postanowienia Sądu Najwyższego – Izby Karnej z dnia 16 października 2002 roku w sprawie o sygn. akt IV KKN 161/99: (…) każda z tych [wyżej wymienionych] decyzji powinna być wydana w formie postanowienia”.

W tym miejscu, należy podnieść, że wskazany art.440 Kodeksu postępowania karnego pozwala Sądowi II instancji, niezależnie od granic zaskarżenia oraz podniesionych w apelacji zarzutów na:

  1. zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu I instancji i orzeczenie na korzyść oskarżonego;

  2. uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji;

w sytuacji, w której Sąd odwoławczy uzna, że utrzymanie orzeczenia Sądu I instancji w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe.

Natomiast, wedle art. 439 § 1 Kodeksu postępowania karnego:

niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia sąd odwoławczy na posiedzeniu uchyla zaskarżone orzeczenie, jeżeli:

1) w wydaniu orzeczenia brała udział osoba nieuprawniona lub niezdolna do orzekania bądź podlegająca wyłączeniu na podstawie art. 40;

2) sąd był nienależycie obsadzony lub którykolwiek z jego członków nie był obecny na całej rozprawie;

3) sąd powszechny orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu szczególnego albo sąd szczególny orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu powszechnego;

4) sąd niższego rzędu orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu wyższego rzędu;

5) orzeczono karę, środek karny, środek kompensacyjny lub środek zabezpieczający nieznane ustawie;

6) zapadło z naruszeniem zasady większości głosów lub nie zostało podpisane przez którąkolwiek z osób biorących udział w jego wydaniu;

7) zachodzi sprzeczność w treści orzeczenia, uniemożliwiająca jego wykonanie;

8) zostało wydane pomimo to, że postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało już prawomocnie zakończone;

9) zachodzi jedna z okoliczności wyłączających postępowanie, określonych w art. 17 § 1 pkt 5, 6 i 8-11;

10) oskarżony w postępowaniu sądowym nie miał obrońcy w wypadkach określonych w art. 79 § 1 i 2 oraz art. 80 lub obrońca nie brał udziału w czynnościach, w których jego udział był obowiązkowy;

11) sprawę rozpoznano podczas nieobecności oskarżonego, którego obecność była obowiązkowa.

W związku z powyższym, na Sądzie Odwoławczym przed wydaniem postanowienia w związku z cofnięciem apelacji przez stronę postępowania, ciąży obowiązek baczenia czy zaistniała jedna z przesłanek wymienionych w art. 439 § 1 Kodeksu postępowania karnego lub orzeczenie Sądu I instancji nie jest rażąco niesprawiedliwe w świetle art. 440 Kodeksu postępowania karnego.

W przypadku wydania przez Sąd II instancji postanowienia o pozostawieniu apelacji bez rozpoznania, orzeczenie staje się prawomocne, co potwierdza postanowienie Sądu Najwyższego – Izby Karnej z dnia 25 kwietnia 1975 roku w sprawie o sygn. akt IV KRN 25/75, zgodnie z którym: dopiero data wydania przez sąd postanowienia o pozostawieniu środka odwoławczego bez rozpoznania, w razie jego cofnięcia, decyduje o formalnej prawomocności orzeczenia”.

Ponadto, jeżeli Sąd Odwoławczy pomimo skutecznego cofnięcia apelacji wyda merytoryczne orzeczenie, ma wówczas miejsce bezwzględna przyczyna odwoławcza określona w art. 439 § 1 pkt 9 Kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 Kodeksu postępowania karnego, a mianowicie brak skargi osoby uprawnionej do jej wniesienia.

Konkludując, Sąd odwoławczy może zatem na skutek cofnięcia apelacji podjąć jedną z dwóch decyzji o pozostawieniu cofniętego środka odwoławczego bez rozpoznania ze względu na brak przyczyn wymienionych w art. 439 Kodeksu postępowania karnego lub art. 440 Kodeksu postępowania karnego bądź o rozpoznaniu cofniętego środka odwoławczego ze względu na istnienie jednej z przyczyn wymienionych w art. 439 Kodeksu postępowania karnego lub w art. 440 Kodeksu postępowania karnego. W przypadku wydania przez Sąd II instancji postanowienia o pozostawieniu apelacji bez rozpoznania, orzeczenie staje się prawomocne.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk i Aplikant Adwokacki Edyta Gorczyńska

kontakt: kom. + 48 697 053 659 oraz tel. 22 629 00 36

Opublikowano artykuły | 1 komentarz

Zażalenie na postanowienie Sądu o zatrzymaniu dokumentu prawa jazdy w sprawie o wykroczenie z art. 86 § 1 k.w.

Artykuł ten postanowiłem napisać, ponieważ funkcjonariusze Policji coraz częściej zatrzymują kierującym dokumenty prawa jazdy nawet za zwykłą kolizję drogową, przekroczenie prędkości czy przejazd na czerwonym świetle. W takim przypadku Policja przedstawia kierującemu zarzut z art. 86 § 1 k.w. tj. za stworzenie zagrożenia bezpieczeństwa w komunikacji.

W każdym z w/w przypadków procedura zatrzymania prawa jazdy wygląda zawsze tak samo. Policjant zatrzymując kierującemu dokument prawa jazdy wydaje pokwitowanie jego zatrzymania. Należy w tym miejscu podkreślić, iż możesz się poruszać samochodem na podstawie takiego pokwitowania przez okres 7 dni od daty zatrzymania Ci dokumentu.

Następnie funkcjonariusz Policji po odebraniu dokumentu prawa jazdy w ciągu 7 dni wysyła do Sądu wniosek o wydanie postanowienia o zatrzymaniu prawa jazdy. Natomiast Sąd w ciągu 14 dni od dnia otrzymania od Policji w/w pisma podejmuje decyzję czy uwzględnić przedmiotowy wniosek i zatrzymać prawo jazdy czy też odniesie się negatywnie do wniosku Policji i postanowi zwrócić dokument prawa jazdy.

Jeżeli Sąd uwzględni wniosek Policji i postanowi zatrzymać Ci prawo jazdy, to sytuacja zaczyna się komplikować. W tym miejscu powstaje pytanie, co w tej sytuacji należy zrobić, jak działać w sytuacji, gdy Sąd zatrzymał Twój dokument prawa jazdy?

Jeśli Sąd wyda postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy, wówczas Sąd doręcza Ci to postanowienie listem poleconym na wskazany przez Ciebie adres do korespondencji. Od momentu odebrania postanowienia, masz 7 dni na złożenie zażalenia na postanowienie o zatrzymaniu dokumentu prawa jazdy.

Zażalenie na postanowienie o zatrzymaniu dokumentu prawa jazdy możesz wysłać listem poleconym lub złożyć osobiście na biurze podawczym.

Na wstępie należy zaznaczyć, iż zażalenie na postanowienie Sądu wnosi się do tego samego Sądu, który wydał przedmiotowe postanowienie. Po drugie należy napisać, iż zażalenie wnosimy na postanowienie Sądu o zatrzymanie prawa jazdy z dnia (dzień wydania postanowienia), a potem podstawę prawną. Podstawa prawna to art. 137 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Uzasadnienie zażalenia najlepiej jest podzielić na 3 rozdziały czyli:

  • stopień społecznej szkodliwości czynu;

  • nieznaczny stopień zawinienia

oraz

  • właściwości osobiste i Twój dotychczasowy sposób życia.


W rozdziale o stopniu społecznej szkodliwości należy opisać (jeżeli taka sytuacja faktycznie miała miejsce), że popełnione przez Ciebie wykroczenie charakteryzuje się niewielkim wpływem na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Dla przykładu, jeżeli w momencie kontroli drogowej na drodze nie poruszały się żadne inne samochody niż Twój, to podnieś tę okoliczność w zażaleniu. Tak samo jeśli droga, którą się poruszałeś była mało uczęszczaną drogą gminną, a nie drogą ekspresową czy autostradą, to również zamieść ten argument w zażaleniu na postanowienie Sądu o zatrzymaniu dokumentu prawa jazdy.

Następnym rozdziałem w zażaleniu na postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy powinien być nieznaczny stopień zawinienia. Rozdział ten charakteryzuje się okolicznościami, które towarzyszyły w popełnieniu wykroczenia. Dla przykładu kierowca samochodu dowiedział się, że bliska dla niego osoba trafiła do szpitala. Kierowca ten chciał jak najszybciej dotrzeć do szpitala, aby dowiedzieć się o stan zdrowia osoby najbliższej i tylko dlatego popełnił wykroczenie, za które funkcjonariusz zatrzymał dokument prawa jazdy.

Kolejnym rozdziałem, jaki powinien znaleźć się w zażaleniu to właściwości osobiste oraz dotychczasowy sposób życia. W tym rozdziale należy opisać swoje życie prywatne i zawodowe oraz przede wszystkim dlaczego jest Ci potrzebny dokument prawa jazdy. Jeżeli dla przykładu osoba, której zatrzymano prawo jazdy jest przedstawicielem handlowym i rocznie pokonuje około 50 000 km, to wówczas należy opisać to w zażaleniu.

Na zakończenie należy podkreślić, że wszelkie sytuacje, do których niezbędny jest Ci dokument prawa jazdy należy podnieść w zażaleniu, ponieważ zwiększa to szanse, że Sąd uwzględni Twoje zażalenie i zwróci Ci dokument prawa jazdy.

Zażalenie na postanowienie Sądu o zatrzymaniu dokumentu prawa jazdy w sprawie o wykroczenie z art. 86 § 1 k.w. możesz pobrać klikając na poniższy link:

Zażalenie na postanowienie Sądu o zatrzymaniu dokumentu prawa jazdy w sprawie o wykroczenie z art. 86 § 1 k.w.

Opublikowano artykuły | 1 komentarz

Zażalenie na postanowienie Sądu o zatrzymaniu dokumentu prawa jazdy w sprawie o kolizję drogową

Celem niniejszego artykułu jest opisanie kiedy należy złożyć zażalenie na postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy za kolizję drogową oraz jakie argumenty powinny znaleźć się w zażaleniu aby zwiększyć szanse na uwzględnienie zażalenia przez Sąd.

Doświadczenie zawodowe jednoznacznie pokazuje, że funkcjonariusze Policji po spowodowaniu nawet zwykłej kolizji drogowej zaczęli zatrzymywać dokumenty prawa jazdy.

Procedura zatrzymania prawa jazdy w takiej sytuacji wygląda zawsze tak samo. Funkcjonariusz Policji przyjeżdża na miejsce kolizji i zatrzymuje za pokwitowaniem dokument prawa jazdy kierowcy, który był sprawcą zdarzenia.

Należy wskazać, iż w przypadku zatrzymania prawa jazdy za kolizję drogową, kierowca może się poruszać samochodem przez okres 7 dni od daty zatrzymania dokumentu.

Następnie funkcjonariusz Policji wysyła do Sądu wniosek o wydanie postanowienia o zatrzymaniu prawa jazdy. Policja na taką czynność ma 7 dni od daty odebrania kierowcy dokumentu prawa jazdy. Natomiast Sąd ma 14 dni od daty wpłynięcia wniosku Policji na podjęcie decyzji czy zatrzymać dokument prawa jazdy czy też nie.

Jeżeli Sąd postanowi nie uwzględnić wniosku Policji i zwrócić prawo jazdy, wówczas kierowca będzie mógł odebrać dokument jeszcze w Sądzie, w którym był rozpatrywany wniosek Policji.

Jeżeli Sąd uwzględni wniosek Policji i postanowi zatrzymać prawo jazdy, to sytuacja zaczyna się komplikować. W tym miejscu powstaje pytanie, co zrobić aby odzyskać z powrotem dokument prawa jazdy? Jeśli Sąd wyda postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy, wówczas doręcza kierowcy w/w postanowienie niezwłocznie listem poleconym. Od momentu odebrania postanowienia, kierowca ma 7 dni na złożenie zażalenia na postanowienie o zatrzymaniu dokumentu prawa jazdy. Zażalenie można wysłać listem poleconym lub złożyć osobiście na biurze podawczym Sądu.

Zażalenie na postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy wnosi się do tego samego Sądu, który wydał przedmiotowe postanowienie. Ponadto zażalenie wnosimy na postanowienie Sądu o zatrzymaniu prawa jazdy z dnia (dzień wydania postanowienia), a potem podstawę prawną. Podstawa prawna zażalenia to art. 137 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Następnie należy napisać o co dokładnie wnosimy, tj. o zmianę zaskarżonego postanowienia i zwrot dokumentu prawa jazdy.

Uzasadnienie zażalenia na postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy

Uzasadnienie najlepiej jest podzielić na 3 rozdziały tj:

  • stopień społecznej szkodliwości czynu;

  • nieznaczny stopień zawinienia

  • właściwości osobiste i dotychczasowy sposób życia.


W rozdziale o stopniu społecznej szkodliwości należy opisać (jeżeli taka sytuacja faktycznie miała miejsce),
że popełnione przez Ciebie wykroczenie charakteryzuje się niewielkim wpływem na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Dla przykładu, jeżeli droga, którą się poruszałeś była mało uczęszczaną drogą gminną, a nie drogą ekspresową czy autostradą, to również należy zamieścić ten argument w zażaleniu.

Następnym rozdziałem w zażaleniu na postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy powinien być nieznaczny stopień zawinienia. Rozdział ten charakteryzuje się okolicznościami, które towarzyszyły kierowcy podczas kolizji drogowej. Dla przykładu kierowca samochodu dowiedział się, że bliska dla niego osoba trafiła do szpitala. Kierowca ten chciał jak najszybciej dotrzeć do szpitala, aby dowiedzieć się o stan zdrowia osoby najbliższej i tylko dlatego doszło do kolizji, za którą funkcjonariusz zatrzymał dokument prawa jazdy. Należy przy tym pamiętać, że opisywane okoliczności w zażaleniu muszą mieć oparcie w rzeczywistości. Jeżeli nie było nadzwyczajnej sytuacji, która spowodowała kolizję drogową, wówczas takiego rozdziału nie należy w zażaleniu umieszczać.

Kolejnym rozdziałem, jaki powinien znaleźć się w zażaleniu to właściwości osobiste oraz dotychczasowy sposób życia. W tym rozdziale należy opisać życie prywatne i zawodowe oraz przede wszystkim dlaczego kierującemu potrzebny jest dokument prawa jazdy.

Na zakończenie należy podkreślić, że wszelkie sytuacje, do których niezbędny jest dokument prawa jazdy należy podnieść w zażaleniu, ponieważ zwiększa to szanse, że Sąd uwzględni zażalenie i zwróci prawo jazdy.

Zażalenie na postanowienie Sądu o zatrzymaniu dokumentu prawa jazdy za kolizję drogową można pobrać klikając na poniższy link:

Zażalenie na postanowienie Sądu o zatrzymaniu dokumentu prawa jazdy za kolizję drogową

Opublikowano artykuły | 1 komentarz

Zażalenie na postanowienie Prokuratora o zatrzymaniu dokumentu prawa jazdy za przestępstwo spowodowania wypadku drogowego z art. 177 § 1 k.k.

W niniejszym artykule napiszę jak wygląda procedura zatrzymania prawa jazdy za spowodowanie wypadku drogowego oraz jak powinno wyglądać zażalenie na postanowienie Prokuratora o zatrzymaniu prawa jazdy.

Doświadczenie zawodowe wskazuje, że policjant, który przyjeżdża na miejsce zdarzenia wstępnie ocenia, który kierowca był winny i dokonuje zatrzymania prawa jazdy. Oczywiście nie dzieje się to w każdym wypadku.

Jeżeli policjant zatrzyma prawo jazdy, wówczas wystawia pokwitowanie zatrzymania prawa jazdy. Następnie w ciągu 7 dni wysyła do Prokuratury wniosek o wydanie postanowienia o zatrzymaniu dokumentu.

Prokurator wydaje postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy wydaje w ciągu 14 dni od dnia otrzymania od Policji w/w pisma. Podejmuje on decyzję czy uwzględnić przedmiotowy wniosek i zatrzymać Ci prawo jazdy czy też odniesie się negatywnie do wniosku i postanowi zwrócić prawo jazdy. Jeżeli postanowi nie uwzględnić wniosku Policji i zwrócić Ci prawo jazdy, będziesz mógł bez obaw poruszać się samochodem.


Jeśli jednak Prokurator wyda postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy, wówczas w/w postanowienie jest Ci niezwłocznie doręczone listem poleconym na wskazany przez Ciebie adres. Od momentu odebrania postanowienia, masz 7 dni na złożenie zażalenia do Sądu Rejonowego właściwego dla miejsca popełnienia przestępstwa spowodowania wypadku drogowego.


Dla przykładu:

Jeżeli odebrałeś postanowienie w poniedziałek 19 września 2016 roku, to ostateczny termin na złożenie zażalenia na postanowienie masz do następnego poniedziałku tj. 26 września 2016 roku. Zażalenie możesz wysłać listem poleconym lub złożyć osobiście na biurze podawczym w Prokuraturze.


Zażalenie na postanowienie Sądu o zatrzymaniu dokumentu prawa jazdy


Na wstępie należy zaznaczyć, iż zażalenie na postanowienie wnosi się do Sądu Rejonowego za pośrednictwem Prokuratury, która wydała przedmiotowe postanowienie.

Dla przykładu: jeżeli postanowienie wydała Prokuratura Rejonowa w Wołominie, wówczas zażalenie należy wnieść także do Sądu Rejonowego w Wołominie za pośrednictwem prokuratury w Wołominie tj. kierujesz zażalenie na adres prokuratury w Wołominie.


Po drugie należy napisać, iż zażalenie wnosimy na postanowienie Prokuratury o zatrzymanie prawa jazdy z dnia (dzień wydania postanowienia), a potem podstawę prawną. Podstawa prawna to art. 137 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym.


Potem powinieneś napisać o co dokładnie wnosisz, czyli o zmianę zaskarżonego postanowienia i zwrot dokumentu prawa jazdy.


Uzasadnienie zażalenia na postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy

Uzasadnienie najlepiej jest podzielić na 3 rozdziały czyli:

  • stopień społecznej szkodliwości czynu;

  • nieznaczny stopień zawinienia

    oraz

  • właściwości osobiste i Twój dotychczasowy sposób życia.


W ramach podsumowania w uzasadnieniu musisz wskazać wszelkie argumenty, które uzasadniają, że prawo jazdy jest Ci niezbędne do codziennego funkcjonowania.


Zażalenie na postanowienie Prokuratora o zatrzymaniu dokumentu prawa jazdy za przestępstwo spowodowania wypadku drogowego z art. 177 § 1 k.k. można pobrać klikając na poniższy link:


Zażalenie na postanowienie Prokuratora o zatrzymaniu dokumentu prawa jazdy za przestępstwo spowodowania wypadku drogowego z art. 177 § 1 k.k.

Opublikowano artykuły | 1 komentarz