Zażalenie na zatrzymanie prawa jazdy za kolizję

Z tego artykułu „Zażalenie na zatrzymanie prawa jazdy za kolizję” dowiesz się:

  • czy Policja może zabrać kierowcy prawo jazdy za kolizję drogową?
  • co się dzieje po zatrzymaniu prawa jazdy przez Policję za kolizję drogową?
  • czy Sąd może zwrócić prawo jazdy zabrane przez Policję po kolizji drogowej?
  • kiedy Sąd powinien zwrócić kierowcy prawo jazdy zabrane przez Policję za kolizję drogową?
  • jak odwołać się od zatrzymania prawa jazdy za kolizję drogową?
  • co napisać w zażaleniu na zatrzymanie prawa jazdy za spowodowanie kolizji drogowej?

Umów się na spotkanie z Adwokatem w siedzibie Kancelarii Adwokackiej przy ul. Rymanowskiej 5 w Warszawie telefonicznie dzwoniąc pod nr 697053659 lub mailowo na adres biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

Czy Policja może zabrać prawo jazdy za kolizję drogową?

Policjant może, to znaczy ma prawo, zabrać kierowcy prawo jazdy za spowodowanie kolizji drogowej.

Podstawą prawną, na jakiej Policjant jest uprawniony do zabrania kierowcy dokumentu prawa jazdy za spowodowanie kolizji drogowej jest art.135 ust. 1 pkt 2 Ustawy Prawo o ruchu drogowym

zażalenie na zatrzymanie prawa jazdy za kolizję

Zgodnie z art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym Policjant ma prawo zatrzymać prawo jazdy kierowcy jeśli zachodzi uzasadnione podejrzenie, że kierowca popełnił przestępstwo lub wykroczenie, za które może być orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów.

Spowodowanie kolizji drogowej jest wykroczeniem z art.86 par. 1 Kodeksu Wykroczeń, za które Sąd może orzec wobec kierowcy zakaz prowadzenia pojazdów na okres od 6 miesięcy do 3 lat.

Podsumowując: Policjant może zabrać kierowcy dokument prawa jazdy za spowodowanie kolizji drogowej, gdyż za wykroczenie polegające na spowodowaniu kolizji może zostać orzeczony wobec kierowcy sądowy zakaz prowadzenia pojazdów.

Pokwitowanie zatrzymania prawa jazdy za kolizje drogową

Po zabraniu prawa jazdy za kolizję drogową Policjant wręcza kierowcy pokwitowanie zatrzymania prawa jazdy.

W pokwitowaniu zatrzymania prawa jazdy Policjant wpisuje:

  • przyczynę zatrzymania prawa jazdy – podejrzenie popełnienia przez kierowcę wykroczenia stworzenia zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym z art.86 par. 1 Kodeksu Wykroczeń – polegające na spowodowaniu kolizji drogowej
  • podstawę prawną zabrania dokumentu prawa jazdy, a więc art.135 ust.1 pkt 2 Ustawy prawo o ruchu drogowym i art.86 par. 1 Kodeksu Wykroczeń

Kierowca może jeździć samochodem na podstawie pokwitowania zatrzymania prawa jazdy za kolizję przez 7 dni.

Co się dzieje po zabraniu prawa jazdy przez Policje za kolizję drogową?

W ciągu 7 dni od zabrania prawa jazdy po kolizji drogowej Policjant przekazuje dokument prawa jazdy do Sądu Rejonowego właściwego dla miejsca kolizji drogowej.

Sąd w ciągu 14 dni od otrzymania z Policji prawa jazdy zabranego kierowcy za spowodowanie kolizji drogowej podejmuje decyzję, to znaczy albo wydaje postanowienie o zatrzymaniu kierowcy prawa jazdy albo nakazuje zwrócić kierowcy zabrane przez Policję prawo jazdy.

Więcej na temat procedury zatrzymania prawa jazdy przez Policję dowiesz się z artykułu „Zatrzymanie prawa jazdy przez Policję co dalej?”

Kiedy Sąd powinien zatrzymać kierowcy prawo jazdy za kolizję drogową?

Sąd powinien wydać postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy zabranego kierowcy przez Policję za kolizje drogową jeśli:

  • zgromadzone w sprawie dowody uzasadniają podejrzenie popełnienia przez kierowcę wykroczenia stworzenia zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym z art.86 par. 1 Kodeksu Wykroczeń polegającego na spowodowaniu kolizji drogowej

a jednocześnie

  • okoliczności spowodowania kolizji drogowej i dotychczasowy sposób jazdy samochodem przez kierowcę, który spowodował kolizję świadczą o lekceważącym podejściu kierowcy do zasad ruchu drogowego, a przez to prowadzą do wniosku, że dalsze prowadzenia samochodu przez kierowcę zagraża bezpieczeństwu w komunikacji.

Kiedy Sąd powinien zwrócić kierowcy prawo jazdy zabrane przez Policję za kolizję drogową?

Sąd powinien zwrócić kierowcy prawo jazdy zatrzymane przez Policję po kolizji drogowej, jeśli kierowca nie przyznaje się do spowodowania kolizji i zachodzą wątpliwości, czy kierowca jest winny spowodowania kolizji.

Sąd powinien nakazać zwrot prawa jazdy zabranego przez Policję za kolizję drogową jeżeli nie ma wątpliwości, że kierowca doprowadził do kolizji drogowej, ale nie ma potrzeby natychmiastowego wyeliminowania kierowcy z ruchu drogowego.

Sąd powinien zwrócić kierowcy dokument prawa jazdy odebrany przez Policję za spowodowanie kolizji drogowej, jeśli okoliczności kolizji drogowej i dotychczasowy sposób jazdy samochodem przez kierowcę nie dają podstaw do uznania, że kierowca stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Jak przekonać Sąd do zwrotu prawa jazdy zabranego przez Policję za kolizję drogową?

Kierowca, który nie zgadza się z zatrzymaniem prawa jazdy przez Policję za kolizję drogową powinien wysłać do Sądu pismo – wniosek o zwrot dokumentu prawa jazdy.

Pismo – wniosek o zwrócenie dokumentu prawa jazdy zatrzymanego za spowodowanie kolizji drogowej należy wysłać do Sądu jak najszybciej po przekazaniu Sądowi przez Policję zatrzymanego dokumentu prawa jazdy. Tylko wówczas Sąd zapozna się z argumentami przemawiającymi za zwróceniem kierowcy zabranego prawa jazdy przed podjęciem decyzji: zwrócić czy zatrzymać kierowcy prawo jazdy zabrane za spowodowanie kolizji drogowej.

Więcej na ten temat dowiesz się z artykułów:

Czy Sąd może zwrócić prawo jazdy zatrzymane przez Policję za kolizję drogową?

Sąd może zwrócić kierowcy prawo jazdy zatrzymane przez Policję po kolizji drogowej.

Jeśli Sąd nakaże zwrot kierowcy niesłusznie odebranego prawa jazdy za kolizję drogową, wówczas kierowca odbiera dokument prawa jazdy w Sekretariacie Sądu.

Zażalenie na postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy za kolizję drogową

Jeśli Sąd wyda postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy za spowodowanie kolizji drogowej, wówczas doręcza kierowcy w/w postanowienie listem poleconym.

Od momentu odebrania postanowienia, kierowca ma 7 dni na złożenie zażalenia na postanowienie o zatrzymaniu dokumentu prawa jazdy. Zażalenie można wysłać listem poleconym lub złożyć osobiście na biurze podawczym Sądu.

Zażalenie na postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy za spowodowanie kolizji drogowej wnosi się do tego samego Sądu, który wydał postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy.

Więcej na ten temat dowiesz się z artykułu „Jak zaskarżyć postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy?”

Jak napisać zażalenie na zatrzymanie prawa jazdy za kolizję drogową?

Najważniejszą częścią zażalenia na postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy za kolizje drogową jest uzasadnienie zażalenia. To od uzasadnienia zażalenia zależy czy Sąd Odwoławczy uwzględni zażalenie i nakaże zwrócić kierowcy prawo jazdy zatrzymane za kolizję drogową.

Uzasadnienie zażalenia na postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy za kolizję drogową najlepiej jest podzielić na 4 rozdziały tj:

  • stopień społecznej szkodliwości wykroczenia spowodowania kolizji drogowej
  • nieznaczny stopień zawinienia kierowcy, który spowodował kolizję drogową
  • właściwości osobiste i dotychczasowy sposób życia kierowcy przed spowodowaniem kolizji drogowej
  • konsekwencje zatrzymania prawa jazdy dla kierowcy i jego rodziny

Uzasadnienie zażalenia na postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy za kolizję drogową powinno zawierać argument świadczące o tym, że dalsze prowadzenie samochodu przez kierowcę nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a zatrzymanie kierowcy prawa jazdy stanowi ogromna dolegliwość dla kierowcy i jego rodziny.

Zażalenie na zatrzymanie prawa jazdy za kolizję drogową może napisać i wysłać do Sądu kierowca lub reprezentujący go Adwokat.

Każdy argument zawarty w uzasadnieniu zażalenia na zatrzymanie prawa jazdy za kolizję drogową powinien zostać potwierdzony dołączonym do zażalenia dokumentem.

Więcej na ten temat przeczytasz w artykule „Pomoc Adwokata po zatrzymaniu prawa jazdy”

Więcej o tym, co grozi kierowcy za spowodowanie kolizji drogowej i o zakazie prowadzenia pojazdów za spowodowanie kolizji przeczytasz w artykułach:

Umów się na spotkanie z Adwokatem w siedzibie Kancelarii Adwokackiej przy ul. Rymanowskiej 5 w Warszawie telefonicznie dzwoniąc pod nr 697053659 lub mailowo na adres biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

Zaszufladkowano do kategorii artykuły, zażalenie na zatrzymanie prawa jazdy, zażalenie na zatrzymanie prawa jazdy za kolizję | Otagowano , , , , , , , | 1 komentarz

Zażalenie na odmowę skrócenia zakazu prowadzenia pojazdów

Z tego artykułu „Zażalenie na odmowę skrócenia zakazu prowadzenia pojazdów” dowiesz się:

  • na czym polega skrócenie zakazu prowadzenia pojazdów przez blokadę alkoholową?
  • co zrobić, gdy Sąd nie zgodził się na skrócenie zakazu prowadzenia pojazdów?
  • jak odwołać się od decyzji o odmowie skrócenia zakazu prowadzenia pojazdów?
  • jak napisać zażalenie na odmowę skrócenia zakazu prowadzenia pojazdów?

Umów się na spotkanie z Adwokatem w siedzibie Kancelarii Adwokackiej przy ul. Rymanowskiej 5 w Warszawie telefonicznie dzwoniąc pod nr 697053659 lub mailowo na adres biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

Na czym polega skrócenie zakazu prowadzenia pojazdów przez blokadę alkoholową?

Skrócenie zakazu prowadzenia pojazdów przez blokadę alkoholową polega na wyrażeniu przez Sąd zgody na prowadzenie przez kierowcę pojazdów wyposażonych w blokadę alkoholową.

Po uzyskaniu zgody Sądu na blokadę alkoholową kierowca skazany na zakaz prowadzenia pojazdów może jeździć pojazdami wyposażonymi w blokadę alkoholową.

Kiedy kierowca może wystąpić do Sądu o skrócenie zakazu prowadzenia pojazdów przez blokadę alkoholową?

Kierowca skazany prawomocnym wyrokiem na zakaz prowadzenia pojazdów może wystąpić o skrócenie zakazu prowadzenia pojazdów przez zamontowanie blokady alkoholowej po połowie zakazu.

Kierowca skazany na dożywotni zakaz prowadzenia pojazdów może wystąpić o blokadę alkoholową po 10 latach zakazu.

zażalenie na odmowę skrócenia zakazu prowadzenia pojazdów

Wynika to wprost z art. 182 a § 1 Kodeksu karnego wykonawczego: jeżeli zakaz prowadzenia pojazdów był wykonywany przez okres co najmniej połowy orzeczonego wymiaru, a w przypadku zakazu prowadzenia pojazdów orzeczonego na podstawie art. 42 § 3 lub 4 Kodeksu karnego przez okres co najmniej 10 lat, sąd może orzec o dalszym wykonywaniu tego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową, jeżeli postawa, właściwości i warunki osobiste sprawcy oraz zachowanie w okresie wykonywania środka karnego uzasadniają przekonanie, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę nie zagraża bezpieczeństwu w komunikacji.

Do kogo napisać wniosek o skrócenie zakazu przez blokadę alkoholową?

Wniosek o skrócenie zakazu prowadzenia pojazdów przez blokadę alkoholową należy złożyć do Sądu Rejonowego, który skazał kierowcę na zakaz prowadzenia pojazdów.

Nie ma znaczenia, gdzie mieszka kierowca skazany na zakaz prowadzenia pojazdów, ani w którym Wydziale komunikacji jest jego prawo jazdy – wniosek o blokadę alkoholową składa się zawsze do Sądu, który wydał w I Instancji wyrok skazujący kierowcę na zakaz prowadzenia pojazdów.

Czy Sąd może się nie zgodzić na zamontowanie blokady alkoholowej?

Jak wynika z art.182 a par. 1 Kodeksu Karnego Wykonawczego Sąd może wyrazić zgodę na skrócenie zakazu prowadzenia pojazdów przez zamontowanie blokady alkoholowej.

Sformułowanie Sąd może uwzględnić wniosek o skrócenie zakazu prowadzenia pojazdów oznacza, że Sąd może wyrazić zgodę na blokadę alkoholową ale może też może odmówić zgody na skrócenie zakazu prowadzenia pojazdów.

Od czego zależy zgoda Sądu na skrócenie zakazu prowadzenia pojazdów?

Rozpoznając wniosek kierowcy o wyrażenie zgody na blokadę alkoholową Sąd ocenia postawę, właściwości i warunki osobiste kierowcy oraz przede wszystkim zachowanie kierowcy po prawomocnym wyroku skazującym na zakaz prowadzenia pojazdów.

Sąd nie powinien odmówić kierowcy zgody na zamontowanie blokady alkoholowej z powodu wysokiego stopnia nietrzeźwości podczas prowadzenia samochodu w czasie popełnienia przestępstwa jazdy samochodem pod wpływem alkoholu.

Przy podejmowaniu decyzji: uwzględnić wniosek kierowcy o blokadę alkoholową czy odmówić wyrażenia zgody na skrócenie zakazu prowadzenia pojazdów Sąd nie powinien kierować się okolicznościami popełnienia przez kierowcę przestępstwa jazdy samochodem pod wpływem alkoholu.

Rozpoznając wniosek kierowcy o blokadę alkoholową Sąd może brać pod uwagę jedynie te okoliczności, które zostały wymienione w art.182 a par. 1 Kodeksu karnego Wykonawczego, a więc postawę, właściwości kierowcy oraz zachowanie kierowcy w czasie orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów, a więc po prawomocnym skazaniu na zakaz prowadzenia pojazdów.

Częstym błędem popełnianym przez Sądy jest nieuwzględnienie wniosku kierowcy o skrócenie zakazu prowadzenia pojazdów tylko, albo głównie z uwagi na wysoki stopień nietrzeźwości podczas prowadzenia samochodu pod wpływem alkoholu.

Więcej o wniosku do Sądu o blokadę alkoholową przeczytasz w artykułach:

Umów się na spotkanie z Adwokatem w siedzibie Kancelarii Adwokackiej przy ul. Rymanowskiej 5 w Warszawie telefonicznie dzwoniąc pod nr 697053659 lub mailowo na adres biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

Co zrobić gdy Sąd odmówi skrócenia zakazu prowadzenia pojazdów przez blokadę alkoholową?

Jeśli Sąd nie uwzględni wniosku kierowcy o skrócenie zakazu prowadzenia pojazdów, kierowca może się odwołać od decyzji o odmowie wyrażenia zgody na blokadę alkoholową.

Zażalenie na odmowę skrócenia zakazu prowadzenia pojazdów

Kierowca lub reprezentujący go Adwokat może odwołać się od decyzji Sądu o odmowie skrócenia zakazu prowadzenia pojazdów przez blokadę alkoholową w drodze zażalenia

Termin na zażalenie na odmowę skrócenia zakazu prowadzenia pojazdów wynosi 7 dni od:

  • ogłoszenia postanowienia o odmowie skrócenia zakazu prowadzenia pojazdów – jeśli kierowca był obecny na posiedzeniu Sądu, na którym Sąd odczytał postanowienie o odmowie skrócenia zakazu prowadzenia pojazdów

albo

  • doręczenia postanowienia o odmowie skrócenia zakazu prowadzenia pojazdów – gdy kierowcy nie był obecny na ogłoszeniu postanowienia oddalającego wniosek o blokadę alkoholową.

Zażalenie na postanowienie o odmowie skrócenia zakazu prowadzenia pojazdów należy złożyć do Sądu Okręgowego za pośrednictwem Sądu Rejonowego, który wydał postanowienie o odmowie skrócenia zakazu prowadzenia pojazdów.

Wynika to wprost z art.20 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego: zażalenie wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone postanowienie; zostaje ono przekazane bezzwłocznie zarządzeniem wraz z aktami sprawy do sądu wyższej instancji, chyba że sąd orzekający w tym samym składzie przychyli się do zażalenia”

Jak napisać zażalenie na odmowę skrócenia zakazu prowadzenia pojazdów?

Zażalenie na odmowę skrócenia zakazu prowadzenia pojazdów musi zawierać:

  • oznaczenie Sądu, który wydał zaskarżone postanowienie o odmowie skrócenia zakazu prowadzenia pojazdów oraz Sądu Odwoławczego, który będzie rozpoznawał zażalenie na odmowę skrócenia zakazu prowadzenia pojazdów (np. do Sądu Okręgowego w Warszawie, al. Solidarności 127 Warszawa, za pośrednictwem Sądu Rejonowego dla Warszawy – Woli w Warszawie, III Wydziału Karnego),
  • oznaczenie sprawy – chodzi tu o numer – sygnaturę sprawy z wniosku kierowcy o skrócenie zakazu prowadzenia pojazdów (podanie sygnatury akt Sądu I instancji, np. III Ko 215/16),
  • wskazanie zaskarżonego orzeczeniapostanowienia Sądu o odmowie skrócenia zakazu prowadzenia pojazdów (np. postanowienie Sądu Rejonowego dla Warszawy – Woli w Warszawie z dnia 05 listopada 2016 roku, w sprawie o sygn. III Ko 215/16;
  • oznaczenie oraz adres wnoszącego zażalenie, czyli kierowcy, który złożył wniosek o blokadę alkoholową (np. Stefan W. ul. Kwiatowa 1, 03-340 Warszawa,
  • określenie, czego domaga się kierowca skarżący postanowienie o odmowie skrócenia zakazu prowadzenia pojazdów (np. zmiany zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku o skrócenie zakazu prowadzenia pojazdów)
  • wskazanie zarzutów, jakie kierowca stawia postanowieniu o odmowie skrócenia zakazu prowadzenia pojazdów – chodzi to o wskazanie błędów popełnionych przez Sąd, który nie zgodził się na blokadę alkoholową
  • datę i podpis wnoszącego zażalenie

Co jest najważniejsze w zażaleniu na odmowę skrócenia zakazu prowadzenia pojazdów?

Najważniejszą częścią zażalenia na postanowienie o odmowie skrócenia zakazu prowadzenia pojazdówzarzuty, czyli wskazanie błędów popełnionych przez Sąd podczas rozpoznania sprawy o blokadę alkoholową oraz uzasadnienie zażalenia na odmowę skrócenia zakazu prowadzenia pojazdów.

W tym zakresie należy zwrócić szczególną uwagę na:

  • postawę, właściwości i warunki osobiste kierowcy skazanego na zakaz prowadzenia pojazdów (wiek, sytuacja rodzinna, sytuacja zawodowa, stan zdrowia, itp.);
  • zachowanie kierowcy w okresie wykonywania zakazu prowadzenia pojazdów (np. brak naruszenia porządku prawnego, działalność charytatywna, aktywność społeczna);
  • konsekwencje odmowy skrócenia zakazu prowadzenia pojazdów dla kierowcy i jego rodziny, (np. groźba utraty pracy, niemożność prowadzenia działalności gospodarczej, utrata zdolności do spłaty kredytu itp.)

Umów się na spotkanie z Adwokatem w siedzibie Kancelarii Adwokackiej przy ul. Rymanowskiej 5 w Warszawie telefonicznie dzwoniąc pod nr 697053659 lub mailowo na adres biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

Zaszufladkowano do kategorii artykuły, zażalenie na odmowę skrócenia zakazu prowadzenia pojazdów | Otagowano , , , | Dodaj komentarz

Apelacja od wyroku skazującego za wykroczenie z art. 87 § 1 k.w., tj. prowadzenie samochodu w stanie po użyciu alkoholu przy najwyższym wyniku 0,10 m/l alkoholu w wydychanym powietrzu

Do napisania niniejszego artykułu zainspirowało mnie pytanie czytelnika bloga o następującej treści: „Witam. Nazywam się Felicjan Z. Piszę do Pana, gdyż nie wiem co mogę dalej zrobić w swojej sprawie. Dwa dni temu zostałem skazany za jazdę samochodem w stanie po użyciu, przy wynikach: 0,10 mg/l, 0,09 mg/l oraz 0,09 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Sąd skazał mnie na karę grzywny oraz zakaz prowadzenia pojazdów na okres 1 roku. Co mogę z tym zrobić? Czytałem Pana blogi i nie wiem, czy można to wykorzystać, ale zostałem badany Alcosensorem IV, sprawdzałem w aktach i niepewność pomiaru tego urządzenia wynosi 0,01 mg/l. Czy mogę na tej podstawie złożyć apelację? Proszę o szybką odpowiedź. Pozdrawiam”.

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń typizuje wykroczenie prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie po użyciu alkoholu. Definicja stanu po użyciu alkoholu została ujęta w art. 46 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi z dnia 26 października 1982 roku z późn. zm. Wedle niniejszej normy prawnej:

stan po użyciu alkoholu zachodzi, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi do:

1) stężenia we krwi od 0,2‰ do 0,5‰ alkoholu albo

2) obecności w wydychanym powietrzu od 0,1 mg do 0,25 mg alkoholu w 1 dm3”.

Tzw. alkomaty, tj. analizatory wydechu mierzą stężenie alkoholu w organizmie kierującego z dopuszczalnym przez producenta marginesem niepewności. Niepewność pomiaru alkomatu wskazuje, z jaką dokładnością alkomat mierzy stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu. Policja do mierzenia stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu używa dwóch rodzajów alkomatów:

  • alkomatu stacjonarnego Alkometr A2.0.,

  • alkomatu podręcznego Alco-Sensor IV.

Każdy z tych alkomatów mierzy stężenie alkoholu z pewnym określonym przez jego producenta oraz oznaczonym w jego świadectwie wzorcowania marginesem błędu. Wynosi on najczęściej od 0,01 do 0,03 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Dla przykładu:

  • Avat sp. z o.o. – producent alkomatu stacjonarnego Alkomat A2.0. podaje w opisie technicznym tego urządzenia, że w zakresie wyników 0,05 – 0,40 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, alkomat mierzy stężenie alkoholu z dokładnością plus/minus 0,02 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu;

  • Intoximeters USA – producent alkomatu podręcznego Alco-Sensor IV podaje w opisie technicznym tego urządzenia oraz w świadectwie wzorcowania, że w zakresie wyniku 0,26 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu alkomat mierzy stężenie alkoholu z dokładnością plus/minus 0,01 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.

Nie sposób nie wskazać, że niepewność pomiaru jest również badana przy każdym kolejnym wzorcowaniu urządzenia i widnieje na odwrocie świadectwa jego wzorcowania, które znajduje się w aktach sprawy. Tego typu wzorcowanie wykonywanie jest przez specjalistyczne laboratoria pomiarowe analizatorów wydechu akredytowane przez Polskie Centrum Akredytacji. Wzorcowania dokonuje się cyklicznie co 6 miesięcy lub co 12 miesięcy, w zależności od rodzaju urządzenia.

W tym miejscu warto podkreślić, iż świadectwo wzorcowania wydane dla alkomatu Alco-Sensor IV CM, którego użyto podczas badania czytelnika bloga Felicjana Z. określa, iż w konkretnym dniu i w konkretnych warunkach laboratoryjnych został wzorcowany alkomat Alco-Sensor IV i z dokładnością 0,01 mg/l pokazywał wynik w odniesieniu do stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu.

Nie sposób również nie wspomnieć, iż warunki, w jakich przeprowadzane są badania danych alkomatów, w żadnym stopniu nie odzwierciedlają okoliczności, w jakich są badane osoby podejrzewane o popełnienie przestępstwa. W rzeczywistości zgodnie z opiniami biegłych z zakresu mechaniki, maszyn i urządzeń – analizatorów alkoholu w warunkach badania danej osoby, w szczególności gdy badanie miało miejsce na zewnątrz niepewność pomiaru urządzeniem elektronicznym może wynosić nawet 0,03 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.

Mając na uwadze powyższe, odpowiadając na pytanie czytelnika bloga należy stwierdzić, iż w sytuacji, w której Sąd I instancji wydał wyrok skazujący za popełnienie wykroczenia z art. 87 § 1 k.w. przy najwyższym wyniku 0,10 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, obwiniony ma prawo złożenia apelacji od w/w orzeczenia do Sądu wyższej instancji za pośrednictwem Sądu I instancji.

Wedle art. 103 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia: od wyroku sądu pierwszej instancji służy stronom apelacja, chyba że ustawa stanowi inaczej”. Zgodnie z art. 105 § 1 wspomnianego aktu normatywnego: „apelację wnosi się na piśmie w terminie 7 dni od daty otrzymania wyroku wraz z uzasadnieniem, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast, w sytuacji, w której uzasadnienie wyroku zostało przedstawione wyłącznie w formie ustnej, apelację wnosi się na piśmie w terminie 7 dni od daty otrzymania wyroku wraz z przekładem tego uzasadnienia, co potwierdza treść art. 105 § 1a Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

Powyższe oznacza, że w przypadku wydania wyroku skazującego za popełnienie wykroczenia z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń, tj. prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka, obwiniony ma prawo do wniesienia apelacji od przedmiotowego orzeczenia w terminie 7 dni od daty otrzymania rozstrzygnięcia Sądu I instancji wraz z uzasadnieniem bądź jego przekładem.

Zaakcentowania wymaga fakt, iż czytelnik bloga mający uzasadnione zastrzeżenia odnośnie treści wydanego rozstrzygnięcia z uwagi na nieuwzględnienie przez Sąd I instancji niepewności pomiaru urządzenia, którym wykonano pomiar stężenia alkoholu w jego organizmie, składając wniosek o uzasadnienie zapadłego w I instancji wyroku, winien wskazać, iż wniosek dotyczy całości orzeczenia.

Sporządzając apelację od wyroku w każdej sprawie karnej o wykroczenie, należy mieć na uwadze, iż apelacja powinna czynić zadość wymaganiom stawianym pismom procesowym, określonym w art. 119 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, tj. powinna zawierać:

  • oznaczenie organu, do którego jest kierowana (np. do Sądu Okręgowego w Warszawie, al. Solidarności 127 Warszawa, za pośrednictwem Sądu Rejonowego dla Warszawy – Woli w Warszawie, III Wydziału Karnego),

  • oznaczenie sprawy (podanie sygnatury akt Sądu I instancji, np. III W 215/16),

  • oznaczenie oraz adres wnoszącego apelację (np. Felicjan Z. ul. Kwiatowa 1, 03-340 Warszawa, obwiniony o wykroczenie z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń)

  • treść;

  • datę i podpis wnoszącego apelację;

a nadto zgodnie z art. 427 Kodeksu postępowania karnego w zw. art. 109 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, powinna zawierać :

  • wskazanie zaskarżonego wyroku (np. wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy – Woli w Warszawie z dnia 05 listopada 2016 roku, w sprawie o sygn. III W 215/16;

  • określenie, czego apelujący się domaga (np. „wnoszę o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego)

  • wskazanie zarzutów i ich uzasadnienie.

Zauważyć należy, iż zarzuty oraz ich uzasadnienie stanowią fundament każdej apelacji.

Zgodnie z art. 438 Kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 109 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, apelację można oprzeć o następujące zarzuty:

  • obrazę przepisów prawa materialnego (tj. naruszenie konkretnego przepisu Kodeksu wykroczeń );

  • obrazę przepisów postępowania (tj. przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia lub Kodeksu postępowania karnego);

  • błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia (chodzi o naruszenie zasad logicznego rozumowania, wyciągnięcie wniosków odmiennych, aniżeli nakazywałby zebrany materiał dowodowy itp.);

  • rażącą niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka.

W świetle powyższego wskazać należy, iż w przedmiotowej sytuacji, tj. w przypadku skazania Felicjana Z. za popełnienie wykroczenia z art. 87 § 1 k.w. przy najwyższym wyniku 0,10 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, czytelnik bloga winien zarzucić Sądowi w oparciu o art. 438 pkt 2 i 3 Kodeksu postępowania karnego w związku z art. 109 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, tj. art. 8 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia w zw. z art. 7 Kodeksu postępowania karnego oraz art. 82 § 1 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia w zw. z art. 410 Kodeksu postępowania karnego poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tj. świadectwa wzorcowania analizatora wydechu, którym zostało przeprowadzone badanie stanu trzeźwości obwinionego polegającą na nieuwzględnieniu niepewności pomiaru niniejszego urządzenia, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych i przyjęciu, iż obwiniony popełnił wykroczenie z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń, podczas gdy prawidłowa analiza zebranych w sprawie dowodów, w tym świadectwa wzorcowania dokonana wedle zasad wiedzy, doświadczenia życiowego, logicznego rozumowania prowadzi do wniosku, iż uwzględniając niepewność pomiaru analizatora wydechu, którego użyto do badania stanu trzeźwości obwinionego, która wynosi 0,1 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, najwyższy wynik obwinionego oscylował w granicach 0,09 do 0,11 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, co w świetle normy art. 8 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia w zw. z art. 5 § 2 Kodeksu postępowania karnego winno prowadzić do uznania, iż przyjmując niedające się usunąć wątpliwości na korzyść obwinionego, tj. przyjmując, iż najwyższy wynik alkoholu w organizmie obwinionego wyniósł 0,09 mg/l, obwiniony nie popełnił wykroczenia z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń.

Uzasadniając tak sformułowany zarzut, Felicjan Z. powinien dokładnie opisać okoliczność niepewności pomiaru urządzenia, którego użyto do badania jego stanu trzeźwości, która widnieje na świadectwu wzorcowania niniejszego urządzenia.

Na koniec warto mieć na uwadze, iż podnosząc omawiany zarzut, czytelnik bloga powinien sformułować wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu zabronionego stypizowanego w art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk i Aplikant Adwokacki Edyta Gorczyńska

kontakt: kom. + 48 697 053 659 oraz tel. 22 629 00 36

 

Apelację od wyroku skazującego za popełnienie wykroczenia z art. 87 § 1 k.w. tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie po użyciu alkoholu przy najwyższym wyniku 0,10 m/l alkoholu w wydychanym powietrzu możesz pobrać klikając na poniższy link:

Apelacja od wyroku skazującego za popełnienie wykroczenia z art. 87 § 1 k.w. tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie po użyciu alkoholu przy najwyższym wyniku 0,10 m/l alkoholu w wydychanym powietrzu

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | 1 komentarz

Czy w apelacji od wyroku skazującego za wykroczenie z art. 87 § 1 k.w. można wnosić o odstąpienie od orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów?

Inspirację do napisania niniejszego artykułu stanowiło następujące pytanie czytelnika bloga: „Witam. Nazywam się Szczepan W. Zostałem skazany za prowadzenie samochodu w stanie po użyciu alkoholu. Sąd Rejonowy w R. orzekł wobec mnie zakaz prowadzenia pojazdów na okres 6 miesięcy. To niesprawiedliwe, gdyż jechałem w nocy w niedzielę, drogą mało ruchliwą, zagrożenie było naprawdę niewielkie, wręcz znikome. Poza tym miałem tylko 0,12 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Chcę złożyć apelację i odwołać się od tego zakazu. Nie mogę stracić uprawnienia na tak długo, jestem kierowcą. Nie będę miał za co żyć. Co mam napisać do Sądu? Czekam na odpowiedź. Pozdrawiam”.

Na wstępie należy podkreślić, że wedle art. 103 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia: od wyroku sądu pierwszej instancji służy stronom apelacja, chyba że ustawa stanowi inaczej”. Zgodnie z art. 105 § 1 wspomnianego aktu normatywnego: „apelację wnosi się na piśmie w terminie 7 dni od daty otrzymania wyroku wraz z uzasadnieniem, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast, w sytuacji, w której uzasadnienie wyroku zostało przedstawione wyłącznie w formie ustnej, apelację wnosi się na piśmie w terminie 7 dni od daty otrzymania wyroku wraz z przekładem tego uzasadnienia, co potwierdza treść art. 105 § 1a Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

Niniejsze oznacza, że w przypadku wydania wyroku skazującego za popełnienie wykroczenia z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń, tj. prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka, obwiniony ma prawo do wniesienia apelacji od przedmiotowego orzeczenia w terminie 7 dni od daty otrzymania rozstrzygnięcia Sądu I instancji wraz z uzasadnieniem bądź jego przekładem.

W sytuacji, w której obwiniony nie zgadza się z karą i środkami karnymi wymierzonymi przez Sąd, tj. zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, ma on prawo jako strona postępowania wnieść apelację do Sądu odwoławczego za pośrednictwem Sądu I instancji.

Warto zauważyć, iż w przypadku uznania obwinionego za winnego wykroczenia z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń, Sąd zgodnie z art. 87 § 3 niniejszego aktu normatywnego orzeka wobec niego obligatoryjnie (obowiązkowo) zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Zgodnie z art. 29 § 1 Kodeksu wykroczeń:zakaz prowadzenia pojazdów wymierza się w miesiącach lub latach, na okres od 6 miesięcy do 3 lat”.

Jednakże, wedle dyspozycji normy prawnej zawartej w art. 39 § 1 Kodeksu wykroczeń: w wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie można – biorąc pod uwagę charakter i okoliczności czynu lub właściwości i warunki osobiste sprawcy – zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary albo odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego.

W związku z powyższym, w sytuacji, w której Sąd I instancji orzeknie wobec obwinionego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, gdy charakter i okoliczności czynu, właściwości i warunki osobiste sprawcy uzasadniały odstąpienie od wymierzenia w/w przedmiotowego środka karnego, obwiniony ma prawo odwołania się od tego orzeczenia, wnosząc apelację do Sądu II instancji.

Nie sposób nie podnieść, że obwiniony mający uzasadnione zastrzeżenia co do orzeczonego wobec niego zakazu prowadzenia pojazdów, składając wniosek o uzasadnienie wyroku, winien wskazać, iż wniosek ten dotyczy wyłącznie rozstrzygnięcia w zakresie orzeczonego środka karnego.

Sporządzając apelację od wyroku w każdej sprawie karnej o wykroczenie, należy mieć na uwadze, iż apelacja powinna czynić zadość wymaganiom stawianym dla pism procesowych, określonym w art. 119 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, tj. powinna zawierać:

  • oznaczenie organu, do którego jest kierowana (np. do Sądu Okręgowego w Warszawie, al. Solidarności 127 Warszawa, za pośrednictwem Sądu Rejonowego dla Warszawy – Woli w Warszawie, III Wydziału Karnego),

  • oznaczenie sprawy (podanie sygnatury akt Sądu I instancji, np. III W 215/16),

  • oznaczenie oraz adres wnoszącego apelację (np. Jan Kowalski ul. Kwiatowa 1, 03-340 Warszawa, obwiniony o wykroczenie z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń)

  • treść;

  • datę i podpis wnoszącego apelację;

a nadto zgodnie z art. 427 Kodeksu postępowania karnego w zw. art. 109 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, powinna zawierać :

  • wskazanie zaskarżonego wyroku (np. wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy – Woli w Warszawie z dnia 05 listopada 2016 roku, w sprawie o sygn. III W 215/16;

  • określenie, czego apelujący się domaga (np. „wnoszę o zmianę zaskarżonego wyroku w części tj. w zakresie pkt II poprzez odstąpienie od wymierzenia wobec mojej osoby środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych”.)

  • wskazanie zarzutów i ich uzasadnienie.

Zauważyć należy, iż zarzuty oraz ich uzasadnienie stanowią fundament każdej apelacji.

Zgodnie z art. 438 Kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 109 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, apelację można oprzeć o następujące zarzuty:

  • obrazę przepisów prawa materialnego (tj. naruszenie konkretnego przepisu Kodeksu wykroczeń );

  • obrazę przepisów postępowania (tj. przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia lub Kodeksu postępowania karnego);

  • błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia (chodzi o naruszenie zasad logicznego rozumowania, wyciągnięcie wniosków odmiennych, aniżeli nakazywałby zebrany materiał dowodowy itp.);

  • rażącą niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka.

Zważywszy na powyższe, wskazać należy, iż przypadku, gdy czytelnik bloga Szczepan W. kwestionuje orzeczony wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych winien zarzucić Sądowi I instancji w oparciu o art. 438 pkt 3 Kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 109 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, błąd w ustaleniach faktycznych polegający na naruszeniu przez Sąd I instancji zasad logicznego rozumowania oraz wyciągnięcie wniosków odmiennych, aniżeli nakazywałby zebrany materiał dowodowy, tj. niezastosowaniu instytucji odstąpienia od wymierzenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych określonej w art. 39 § 1 Kodeksu wykroczeń, podczas gdy okoliczności zdarzenia, w szczególności czas, miejsce, wysokość stężenia alkoholu w organizmie obwinionego, jak również właściwości i warunki osobiste obwinionego, winny skutkować odstąpieniem od wymierzenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Uzasadniając tak sformułowany zarzut, Szczepan W. powinien dokładnie opisać okoliczności, które przemawiają jednoznacznie za zasadnością zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.

W tym zakresie należy zwrócić szczególną uwagę na:

  • miejsce popełnienia wykroczenia (mniejszy stopień społecznej szkodliwości wystąpi w przypadku drogi jednopasmowej, mało uczęszczanej);

  • porę, w jakiej doszło do popełnienia wykroczenia (mniejszy stopień społecznej szkodliwości wystąpi w przypadku gdy zdarzenie miało miejsce poza godzinami tzw. szczytu, np. o 5.00 rano czy 22.00 wieczorem);

  • natężenie ruchu w chwili zdarzenia (im mniejsze natężenie ruchu pieszych i pojazdów, tym mniejszy stopień społecznej szkodliwości);

  • właściwości i warunki osobiste sprawcy, w tym zwłaszcza:

– dotychczasową niekaralność;

– ustabilizowany sposób życia – stała praca, rodzina;

– aktywność charytatywną i społeczną;

  • konsekwencje orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów: utrata pracy, brak możliwości znalezienia zatrudnienia.

Na koniec warto mieć na uwadze, iż podnosząc omawiany zarzut, czytelnik bloga Szczepan W. powinien sformułować wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczonego zakazu prowadzenia samochodów, poprzez odstąpienie od wymierzenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk i Aplikant Adwokacki Edyta Gorczyńska

kontakt: kom. + 48 697 053 659 oraz tel. 22 629 00 36

Apelację od wyroku skazującego za popełnienie wykroczenia z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń z wnioskiem o zmianę rozstrzygnięcia poprzez odstąpienie od orzeczenia środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych możesz pobrać klikając na poniższy link:

Apelacja od wyroku skazującego za popełnienie wykroczenia z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń z wnioskiem o zmianę rozstrzygnięcia poprzez odstąpienie od orzeczenia środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | 1 komentarz

Czy w apelacji od wyroku skazującego za wykroczenie z art. 87 § 1 k.w. można wnosić o zmniejszenie zakazu prowadzenia samochodów do 6 miesięcy?

Do napisania niniejszego artykułu zainspirowało mnie następujące pytanie czytelniczki bloga: „Nazywam się Marta M. W listopadzie 2016 roku zostałam skazana za prowadzenie samochodu w stanie po użyciu alkoholu. Sąd Rejonowy w W. orzekł wobec mnie zakaz prowadzenia pojazdów na okres 1 roku. To niesprawiedliwe, gdyż jechałam w nocy w sobotę, drogą jednopasmową, stąd też zagrożenie, jakie stworzyłam było naprawdę znikome. Poza tym miałam tylko 0,11 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Chcę złożyć apelację i odwołać się od tego wyroku. Mogę stracić uprawnienia, ale nie na tak długo, gdyż jestem przedstawicielem handlowym i ciągle podróżuję. Co mam napisać do Sądu? Czekam na odpowiedź. Pozdrawiam”.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że wedle art. 103 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia: od wyroku sądu pierwszej instancji służy stronom apelacja, chyba że ustawa stanowi inaczej”. Zgodnie z art. 105 § 1 wspomnianego aktu normatywnego: „apelację wnosi się na piśmie w terminie 7 dni od daty otrzymania wyroku wraz z uzasadnieniem, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast, w sytuacji, w której uzasadnienie wyroku zostało przedstawione wyłącznie w formie ustnej, apelację wnosi się na piśmie w terminie 7 dni od daty otrzymania wyroku wraz z przekładem tego uzasadnienia, co potwierdza treść art. 105 § 1a Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

Powyższe oznacza, że w przypadku wydania wyroku skazującego za popełnienie wykroczenia z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń, tj. prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka, obwiniony ma prawo do wniesienia apelacji od przedmiotowego orzeczenia w terminie 7 dni od daty otrzymania rozstrzygnięcia Sądu I instancji wraz z uzasadnieniem bądź jego przekładem.

W przypadku, w którym obwiniony nie zgadza się z karą i środkami karnymi wymierzonymi przez Sąd, tj. zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, ma on prawo jako strona postępowania wnieść apelację do Sądu odwoławczego za pośrednictwem Sądu I instancji.

Warto zauważyć, iż w przypadku uznania obwinionego za winnego wykroczenia z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń, Sąd zgodnie z art. 87 § 3 niniejszego aktu normatywnego orzeka wobec niego obligatoryjnie (obowiązkowo) zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Zgodnie z art. 29 § 1 Kodeksu wykroczeń:zakaz prowadzenia pojazdów wymierza się w miesiącach lub latach, na okres od 6 miesięcy do 3 lat”.

Podkreślenia wymaga fakt, iż obwiniony mający uzasadnione zastrzeżenia odnośnie długości okresu na jaki orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów, tj. czytelniczka bloga, składając wniosek o uzasadnienie zapadłego w I instancji wyroku, winien wskazać, iż wniosek dotyczy wyłącznie rozstrzygnięcia w zakresie orzeczonego środka karnego.

Sporządzając apelację od wyroku w każdej sprawie karnej o wykroczenie, należy mieć na uwadze, iż apelacja powinna czynić zadość wymaganiom stawianym pismom procesowym, określonym w art. 119 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, tj. powinna zawierać:

  • oznaczenie organu, do którego jest kierowana (np. do Sądu Okręgowego w Warszawie, al. Solidarności 127 Warszawa, za pośrednictwem Sądu Rejonowego dla Warszawy – Woli w Warszawie, III Wydziału Karnego),

  • oznaczenie sprawy (podanie sygnatury akt Sądu I instancji, np. III W 215/16),

  • oznaczenie oraz adres wnoszącego apelację (np. Jan Kowalski ul. Kwiatowa 1, 03-340 Warszawa, obwiniony o wykroczenie z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń)

  • treść;

  • datę i podpis wnoszącego apelację;

a nadto zgodnie z art. 427 Kodeksu postępowania karnego w zw. art. 109 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, powinna zawierać :

  • wskazanie zaskarżonego wyroku (np. wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy – Woli w Warszawie z dnia 05 listopada 2016 roku, w sprawie o sygn. III W 215/16;

  • określenie, czego apelujący się domaga (np. „wnoszę o zmianę zaskarżonego wyroku w części tj. w zakresie pkt II poprzez odstąpienie od wymierzenia wobec mojej osoby środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych”.)

  • wskazanie zarzutów i ich uzasadnienie.

Zauważyć należy, iż zarzuty oraz ich uzasadnienie stanowią fundament każdej apelacji.

Zgodnie z art. 438 Kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 109 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, apelację można oprzeć o następujące zarzuty:

  • obrazę przepisów prawa materialnego (tj. naruszenie konkretnego przepisu Kodeksu wykroczeń );

  • obrazę przepisów postępowania (tj. przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia lub Kodeksu postępowania karnego);

  • błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia (chodzi o naruszenie zasad logicznego rozumowania, wyciągnięcie wniosków odmiennych, aniżeli nakazywałby zebrany materiał dowodowy itp.);

  • rażącą niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka.

W świetle powyższego wskazać należy, iż w sytuacji, w której czytelniczka bloga Marta M. kwestionuje czas trwania orzeczonego wobec niej zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych winna zarzucić Sądowi w oparciu o art. 438 § 4 Kodeksu postępowania karnego w związku z art. 109 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia rażącą niewspółmierność środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, podczas gdy należyta ocena okoliczności sprawy, tj. okoliczności zdarzenia, w szczególności czasu, miejsca, wysokości stężenia alkoholu w organizmie obwinionej, jak również właściwości i warunki osobiste obwinionej, winny prowadzić do uznania, iż wystarczającą dla obwinionej represją karną będzie orzeczenie wobec w/w środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w najniższym wymiarze, tj. w wymiarze 6 miesięcy.

Uzasadniając tak sformułowany zarzut, skarżąca powinna dokładnie opisać okoliczności, których Sąd I instancji należycie nie rozważył lub pominął, a które przemawiają jednoznacznie za zasadnością wymierzenia obwinionej zakazu prowadzenia samochodów w najniższym, 6 – miesięcznym wymiarze.

W tym zakresie należy zwrócić szczególną uwagę na:

  • miejsce popełnienia wykroczenia (mniejszy stopień społecznej szkodliwości wystąpi w przypadku drogi jednopasmowej, mało uczęszczanej);

  • porę, w jakiej doszło do popełnienia wykroczenia (mniejszy stopień społecznej szkodliwości wystąpi w przypadku gdy zdarzenie miało miejsce poza godzinami tzw. szczytu, np. o 5.00 rano czy 22.00 wieczorem);

  • natężenie ruchu w chwili zdarzenia (im mniejsze natężenie ruchu pieszych i pojazdów, tym mniejszy stopień społecznej szkodliwości);

  • właściwości i warunki osobiste sprawcy, w tym zwłaszcza:

– dotychczasową niekaralność;

– ustabilizowany sposób życia – stała praca, rodzina;

– aktywność charytatywną i społeczną;

  • konsekwencje orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów: utrata pracy, brak możliwości znalezienia zatrudnienia.

Na koniec warto mieć na uwadze, iż podnosząc omawiany zarzut, czytelniczka bloga Marta M. powinna sformułować wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów, poprzez orzeczenie wobec obwinionej środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk i Aplikant Adwokacki Edyta Gorczyńska

kontakt: kom. + 48 697 053 659 lub 502 879 552 oraz tel. 22 629 00 36

Apelację od wyroku skazującego za popełnienie wykroczenia z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń z wnioskiem o zmianę rozstrzygnięcia poprzez orzeczenie środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy możesz pobrać klikając na poniższy link:

Apelacja od wyroku skazującego za popełnienie wykroczenia z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń z wnioskiem o zmianę rozstrzygnięcia poprzez orzeczenie środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | 1 komentarz

Obowiązek Sądu II Instancji do uzupełnienia z urzędu postępowania dowodowego, gdy utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku Sądu I Instancji byłoby rażąco niesprawiedliwe

Podkreślenia wymaga fakt, że wedle art. 427 § 3 Kodeksu postępowania karnego: odwołujący się może również wskazać nowe fakty lub dowody, jeżeli nie mógł powołać ich w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji”. Oznacza to, że osoba, która odwołała się od orzeczenia Sądu I instancji, a zatem wniosła apelację, ma prawo do złożenia nowych wniosków dowodowych w postępowaniu odwoławczym, jeżeli nie miała możliwości ich powołania w postępowaniu toczącym się przed Sądem I instancji. Jednakże, nie jest niedopuszczalne złożenie w toku postępowania odwoławczego nowego wniosku dowodowego przez stronę postępowania, która nie jest podmiotem odwołującym się od orzeczenia Sądu I instancji. Użyte przez ustawodawcę pojęcie „nowe fakty lub dowody” oznacza nieznane okoliczności faktyczne bądź nowe źródła lub środki dowodowe. Sąd II instancji ma możliwość oddalenia złożonego przez odwołującego się wniosku dowodowego na podstawie art. 452 § 2 Kodeksu postępowania karnego lub art. 170 § 1 Kodeksu postępowania karnego bądź z uwagi na możliwość złożenia niniejszego wniosku dowodowego w postępowaniu I – instancyjnym.

Zgodnie z art. 440 Kodeksu postępowania karnego: „jeżeli utrzymanie orzeczenia w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe, podlega ono niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów zmianie na korzyść oskarżonego albo w sytuacji określonej w art. 437 § 2 zdanie drugie uchyleniu”. Niniejszy artykuł oznacza, że Sąd II instancji, niezależnie od granic zaskarżenia oraz podniesionych w apelacji zarzutów, może zmienić zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu I instancji i orzec na korzyść oskarżonego bądź uchylić wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji w sytuacji, w której Sąd odwoławczy uzna, że utrzymanie orzeczenia Sądu I instancji w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe. Rażąca niesprawiedliwość musi być oczywista, niewątpliwa oraz musi wyrażać poważne uchybienie Sądu I instancji, które legło u podstaw wydania zaskarżonego orzeczenia.

Uregulowania ustawodawcy określone w art. 427 § 3 Kodeksu postępowania karnego oraz w art. 440 Kodeksu postępowania karnego budzą wątpliwości interpretacyjne w zakresie inicjatywy dowodowej stron postępowania w kontekście uprawnienia, a zarazem obowiązku Sądu II instancji do orzekania z urzędu w sytuacji wskazanej w art. 440 Kodeksu postępowania karnego.

W praktyce może zdarzyć się sytuacja, w której podmiot skarżący orzeczenie Sądu I instancji, już po wniesieniu apelacji złoży wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie nowego dowodu, niezwiązanego z zarzutami wskazanymi w środku zaskarżenia, jednak z treści uzasadnienia niniejszego wniosku dowodowego wynika, że wskazany dowód ma na celu wykazanie istniejącej potrzeby zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji z urzędu na podstawie art. 440 Kodeksu postępowania karnego. Nie sposób w tym miejscu nie wskazać, że wedle art. 433 § 1 Kodeksu postępowania karnego: Sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach zaskarżenia, a jeżeli w środku odwoławczym zostały wskazane zarzuty stawiane rozstrzygnięciu – również w granicach podniesionych zarzutów, uwzględniając treść art. 447 § 1-3, a w zakresie szerszym w wypadkach wskazanych w art. 435, art. 439 § 1, art. 440 i art. 455”.

Mając na uwadze powyższą normę prawną, wskazać należy, że Sąd odwoławczy winien w pierwszej kolejności dokonać analizy sprawy pod kątem zbadania, czy określony cel przeprowadzenia wniosku dowodowego ma związek z potencjalnym uchybieniem Sądu I instancji, które obliguje Sąd II instancji na podstawie art. 440 Kodeksu postępowania karnego do zmiany bądź uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji. Jak słusznie wskazuje Sławomir Steinborn w opracowaniu: „Postępowanie dowodowe w instancji apelacyjnej w świetle nowelizacji kodeksu postępowania karnego” zamieszczonym w „Prokuratura i Prawo” 1-2, 2015: „(…) nie ulega jednak wątpliwości, że decyzja o dopuszczeniu dowodu ściśle powiązana jest z oceną, czy zachodzi jedna z sytuacji uzasadniających orzekanie z urzędu. Co do tej kwestii wyłącznym decydentem jest zaś sąd odwoławczy (…)”

Warto również przytoczyć postanowienie Sądu Najwyższego – Izby Karnej z dnia 08 października 2015 roku w sprawie o sygn. akt II KK 148/15: nie jest dopuszczalne podnoszenie dopiero na rozprawie odwoławczej dodatkowych zarzutów niewskazanych w apelacji, chyba że dotyczą one uchybień, które sąd apelacyjny winien uwzględniać z urzędu, a które strona zauważyła już po wniesieniu środka odwoławczego”.

Podsumowując, strona skarżąca orzeczenie Sądu I instancji, już po wniesieniu apelacji ma prawo do złożenia wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie nowego dowodu, niezwiązanego z zarzutami wskazanymi w środku zaskarżenia, którego celem jest wykazanie istniejącej potrzeby zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji z urzędu na podstawie art. 440 Kodeksu postępowania karnego.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk i Aplikant Adwokacki Edyta Gorczyńska

kontakt: kom. + 48 697 053 659 oraz tel. 22 629 00 36

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | 1 komentarz

Prawo do składania nowych wniosków dowodowych w apelacji karnej

Rozpoczynając rozważania odnośnie prawa do składania nowych wniosków dowodowych w apelacji, należy w pierwszej kolejności wskazać, że wedle art. 427 § 3 Kodeksu postępowania karnego: odwołujący się może również wskazać nowe fakty lub dowody, jeżeli nie mógł powołać ich w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji”.

Niniejsza norma prawna oznacza, że osoba, która odwołała się od orzeczenia Sądu I instancji, a zatem wniosła apelację, ma prawo do złożenia nowych wniosków dowodowych w postępowaniu odwoławczym, jeżeli nie miała możliwości ich powołania w postępowaniu toczącym się przed Sądem I instancji.

Podkreślenia wymaga fakt, iż zgodnie z treścią art. 427 § 3 Kodeksu postępowania karnego przedmiotowe prawo przysługuje osobie odwołującej się od rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Jednakże, Sąd Najwyższy – Izba Karna wskazał w pkt 3 postanowienia z dnia 01 marca 2007 roku w sprawie o sygn. akt III KK 493/06, iż: „art. 427 § 3 KPK określający, że odwołujący się może również wskazać nowe fakty i dowody, nie oznacza wcale zakazu składania wniosku dowodowego przez stronę, która nie wnosiła środka odwoławczego (…)”, a zatem nie jest niedopuszczalne złożenie w toku postępowania odwoławczego nowego wniosku dowodowego przez stronę postępowania, która nie jest podmiotem odwołującym się od orzeczenia Sądu I instancji. Potwierdza to art. 453 § 2 Kodeksu postępowania karnego regulujący kwestię przebiegu postępowania apelacyjnego, wedle którego: strony mogą składać wyjaśnienia, oświadczenia i wnioski ustnie lub na piśmie (…)”. Nie sposób jednak nie wspomnieć, że strony nieodwołujące się od rozstrzygnięcia Sądu I instancji mogą składać nowe wnioski dowodowe tylko w granicach kontroli odwoławczej, a dokładniej w granicach podniesionych w apelacji zarzutów, gdyż wedle zasady określonej w art. 433 § 1 Kodeksu postępowania karnego Sąd II instancji rozpoznaje sprawę w graniach zaskarżenia. Niniejsze potwierdza postanowienie Sądu Najwyższego – Izby Karnej z dnia 19 marca 2009 roku w sprawie o sygn. akt III KZ 17/09, zgodnie z którym: „w środku odwoławczym można wskazywać na nowe fakty lub dowody (art. 427 § 3 KPK), ale skutecznie jedynie wtedy, gdy zostaną one nie tylko podane, ale i wykazane, a przy tym muszą mieć znaczenie dla kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia”.

Pojęcie „nowe fakty lub dowody” oznacza nieznane okoliczności faktyczne bądź nowe źródła lub środki dowodowe. Przykładowo, odwołujący może w postępowaniu odwoławczym złożyć następujący wniosek dowodowy:

  1. wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka X, które w sytuacji złożenia przez oskarżonego Y apelacji na swoją korzyść, stanowią istotną okoliczność dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż świadek X, o którego istnieniu nie miał pojęcia oskarżony Y, a dowiedział się po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji, widział przebieg wydarzeń i ma wiedzę, że oskarżony Y nie popełnił zarzucanego mu przestępstwa;

  1. wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci umowy kupna – sprzedaży samochodu pomiędzy osobami X (sprzedający) i Y (kupujący), w sytuacji, w której osoba X złożyła wniosek o ściganie sprawcy przestępstwa kradzieży samochodu wskazując jednocześnie, że przestępstwo to popełniła osoba Y; w związku z zaginięciem niniejszej umowy, wobec zeznań świadków i samego pokrzywdzonego Sąd I instancji uznał, że do zawarcia przedmiotowej umowy nie doszło i wyrokiem skazał oskarżonego Y za popełnienie przestępstwa kradzieży; w przypadku odnalezienia pisemnej umowy kupna – sprzedaży samochodu, oskarżony Y, który złożył apelację od wyroku Sądu I instancji na swoją korzyść, ma prawo złożenia wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z odnalezionego dokumentu.

Należy jednak odróżnić sytuację, w której określone dowody bądź fakty były podniesione przez stronę w postępowaniu I – instancyjnym, a Sąd I instancji je pominął lub wydał postanowienie o oddaleniu wniosku dowodowego lub Sąd I instancji miał obowiązek przeprowadzenia dowodu z urzędu. Wówczas odwołujący się, który złożył apelację od wyroku Sądu I instancji na swoją korzyść, powinien podnieść zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 167 Kodeksu postępowania karnego – odnośnie dowodów niedopuszczonych z urzędu bądź art. 167 Kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 170 Kodeksu postępowania karnego – odnośnie bezpodstawnego oddalenia złożonego wniosku dowodowego albo art. 410 Kodeksu postępowania karnego – w sytuacji nieuwzględnienia podczas procesu wyrokowania przez Sąd I instancji określonego faktu, o którym Sąd I instancji miał wiedzę i był istotny dla rozstrzygnięcia sprawy. W obowiązującym modelu postępowania karnego, odwołujący ma prawo wnosić o dopuszczenie i przeprowadzenie przez Sąd II instancji dowodu, który bądź został bezpodstawnie oddalony przez Sąd I instancji bądź nieprzeprowadzony przez ten Sąd z urzędu na podstawie art. 167 Kodeksu postępowania karnego, np. dowód z opinii biegłego sądowego.

W tym miejscu, warto również podkreślić, że wedle art. 452 § 2 Kodeksu postępowania karnego: „Sąd odwoławczy oddala wniosek dowodowy, jeżeli przeprowadzenie dowodu przez ten sąd byłoby niecelowe z przyczyn określonych w art. 437 § 2 zdanie drugie”. Niniejsza norma prawna oznacza, że Sąd II instancji oddali złożony wniosek dowodowy w sytuacji, w której przeprowadzenie zawnioskowanego dowodu byłoby niecelowe z uwagi na zaistniałą konieczność uchylenia wyroku Sądu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji ze względu na:

  • wydanie orzeczenia przez Sąd I instancji nastąpiło pomimo wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 Kodeksu postępowania karnego;

  • obowiązującą regułę ne peius określoną w art. 454 § 1 Kodeksu postępowania karnego, w myśl której: „Sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji lub co do którego w pierwszej instancji umorzono lub warunkowo umorzono postępowanie”;

  • konieczność przeprowadzenia przewodu sądowego na nowo w całości.

Oprócz powyższego, Sąd odwoławczy może oddalić złożony wniosek dowodowy jeżeli odwołujący się miał możliwość złożenia wniosku dowodowego w postępowaniu I – instancyjnym lub w związku z przesłankami określonymi w art. 170 § 1 Kodeksu postępowania karnego, zgodnie z którym:

oddala się wniosek dowodowy, jeżeli:

  1. przeprowadzenie dowodu jest niedopuszczalne;

  1. okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy albo jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy;

  1. dowód jest nieprzydatny do stwierdzenia danej okoliczności;

  1. dowodu nie da się przeprowadzić;

5) wniosek dowodowy w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia postępowania”.

Konkludując, osoba, która odwołała się od orzeczenia Sądu I instancji, a zatem wniosła apelację, ma prawo do złożenia nowych wniosków dowodowych w postępowaniu odwoławczym, jeżeli nie miała możliwości ich powołania w postępowaniu toczącym się przed Sądem I instancji. Jednakże, nie jest niedopuszczalne złożenie w toku postępowania odwoławczego nowego wniosku dowodowego przez stronę postępowania, która nie jest podmiotem odwołującym się od orzeczenia Sądu I instancji. Użyte przez ustawodawcę pojęcie „nowe fakty lub dowody” oznacza nieznane okoliczności faktyczne bądź nowe źródła lub środki dowodowe. Podkreślenia wymaga jednak okoliczność, iż Sąd II instancji ma możliwość oddalenia złożonego przez odwołującego się wniosku dowodowego na podstawie art. 452 § 2 Kodeksu postępowania karnego lub 170 § 1 Kodeksu postępowania karnego lub z uwagi na możliwość złożenia niniejszego wniosku dowodowego w postępowaniu I – instancyjnym.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk i Aplikant Adwokacki Edyta Gorczyńska

kontakt: kom. + 48 697 053 659 oraz tel. 22 629 00 36

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | 1 komentarz

Czy sąd odwoławczy może zmienić lub uchylić wyrok Sądu I instancji ze względu na rażącą niesprawiedliwość orzeczenia?

Na wstępie należy zaakcentować, iż zgodnie z art. 440 Kodeksu postępowania karnego: „jeżeli utrzymanie orzeczenia w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe, podlega ono niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów zmianie na korzyść oskarżonego albo w sytuacji określonej w art. 437 § 2 zdanie drugie uchyleniu”.

Powyższe oznacza, że Sąd II instancji, niezależnie od granic zaskarżenia oraz podniesionych w apelacji zarzutów, może:

  1. zmienić zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu I instancji i orzec na korzyść oskarżonego;

  2. uchylić wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji;

w sytuacji, w której Sąd odwoławczy uzna, że utrzymanie orzeczenia Sądu I instancji w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe.

Nie sposób nie wspomnieć, iż kontrola sprawy pod kątem treści art. 440 Kodeksu postępowania karnego stanowi obowiązek Sądu II instancji, co potwierdza wyrok Sądu Najwyższego – Izby Karnej z dnia 28 kwietnia 2010 roku w sprawie o sygn. akt II KK 47/10, wedle którego: „(…) obowiązkiem sądu odwoławczego jest skontrolowanie sprawy także pod kątem treści zawartej w przepisie art. 440 KPK, a więc ustalenia, czy utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, w sytuacji niezasadności wniesionego środka odwoławczego, nie będzie rażąco niesprawiedliwe”.

Zaakcentowania wymaga fakt, że stan rażącej niesprawiedliwości był szeroko interpretowany w orzecznictwie sądów powszechnych i Sądu Najwyższego. Przykładowo, zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego – Izby Karnej z dnia 01 października 2010 roku w sprawie o sygn. akt V KK 71/10: „(…) stan rażącej niesprawiedliwości, uniemożliwiający utrzymanie orzeczenia w mocy zachodzi wówczas, gdy w toku procedowania doszło do takich uchybień, które rażąco naruszają poczucie sprawiedliwości. W grę wchodzi więc każda ze względnych przyczyn odwoławczych stwierdzona poza granicami zaskarżenia, pod warunkiem, że wpłynęła ona na orzeczenie, a jej natężenie jest takie, iż w rażący sposób czyni to orzeczenie niesprawiedliwym (…)”. Oprócz powyższego, warto przytoczyć wyrok Sądu Najwyższego – Izby Karnej z dnia 03 czerwca 2014 roku w sprawie o sygn. akt IV KK 437/13, w myśl którego: „[rażąca niesprawiedliwość] musi być nie tylko [oczywistą] (a więc [widoczną na pierwszy rzut oka], [niewątpliwą]), ale też ma wyrażać poważny [ciężar gatunkowy] uchybienia, które legło u podstaw wydania orzeczenia dotkniętego [rażącą niesprawiedliwością]. Rzecz więc dotyczy nie każdej „niesprawiedliwości” wydanego orzeczenia, a jedynie takiej, której nie można pogodzić chociażby z zasadą rzetelnego procesu”.

W tym miejscu należy podkreślić, że stan rażącej niesprawiedliwości, a zatem rażące uchybienia Sądu I instancji musi być połączony z wpływem niniejszych uchybień na treść zapadłego orzeczenia, co potwierdza m.in. pkt 1 postanowienia Sądu Najwyższego – Izby Karnej z dnia 12 maja 2004 roku w sprawie o sygn. akt III KK 38/04, wedle którego: „z uwagi na wyjątkowy charakter przepisu art. 440 KPK, może on mieć zastosowanie tylko wtedy, gdy popełnione przez sąd I instancji uchybienia procesowe są rażące i nadto miały wpływ na treść wyroku. Nie jest bowiem wystarczające ustalenie potencjalnej możliwości wpływu stwierdzonych uchybień na treść rozstrzygnięcia, lecz niezbędne jest wykazanie, że miały one realny, rzeczywisty wpływ na treść orzeczenia”.

W celu lepszego zrozumienia zagadnienia, poniżej przedstawię przykłady uznania uchybień popełnionych przez Sąd, a w konsekwencji zapadłego orzeczenia, za stan rażącej niesprawiedliwości wymienionej w art. 440 Kodeksu postępowania karnego:

  1. zaniechanie zawiadamiania oskarżyciela posiłkowego o kolejnych terminach rozprawy głównej stanowi nie tylko rażącą obrazę przepisów, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, ale również czyni to orzeczenie rażąco niesprawiedliwym, w rozumieniu dyspozycji art. 440 KPK, który wprowadza bezwzględny zakaz aprobowania i tym samym utrzymania w mocy wyroku, który został wydany w toku wadliwego, rażąco naruszającego poczucie sprawiedliwości postępowania przez sąd a quo” – wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu – II Wydział Karny z dnia 08 maja 2014 roku w sprawie o sygn. akt II Aka 58/14;

  1. rażąco niesprawiedliwym jest orzeczenie, w którym odstąpiono od orzeczenia obligatoryjnego środka karnego, co sprawiło, że – z naruszeniem interesu wymiaru sprawiedliwości – represja karna zastosowana wobec sprawcy stała się jaskrawo łagodna” – wyrok Sądu Najwyższego – Izby Karnej z dnia 03 grudnia 2013 roku w sprawie o sygn. akt IV KK 302/13;

  1. stan [rażącej niesprawiedliwości] wyroku zaistnieje zawsze wówczas, gdy orzeczona nim kara będzie przekraczała granice dopuszczalnej obiektywnie kary. Zakres owego przekroczenia w takiej sytuacji jest bez znaczenia, skoro orzeczono wobec oskarżonego karę w niedopuszczalnym według obowiązującego prawa wymiarze” – wyrok Sądu Najwyższego – Izby Karnej z dnia 12 lipca 2012 roku w sprawie o sygn. akt V KK 214/12.

Podsumowując, Sąd II instancji, niezależnie od granic zaskarżenia oraz podniesionych w apelacji zarzutów, może zmienić zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu I instancji i orzec na korzyść oskarżonego bądź uchylić wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji w sytuacji, w której Sąd odwoławczy uzna, że utrzymanie orzeczenia Sądu I instancji w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe. Rażąca niesprawiedliwość musi być oczywista, niewątpliwa oraz musi wyrażać poważne uchybienie Sądu I instancji, które legło u podstaw wydania zaskarżonego orzeczenia.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk i Aplikant Adwokacki Edyta Gorczyńska

kontakt: kom. + 48 697 053 659 oraz tel. 22 629 00 36

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | 5 komentarzy

Czy apelacja wniesiona w formie faksu wywołuje skutki prawne?

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 444 Kodeksu postępowania karnego: „od wyroku sądu pierwszej instancji stronom, a pokrzywdzonemu od wyroku warunkowo umarzającego postępowanie, wydanego na posiedzeniu przysługuje apelacja”. Niniejszy środek odwoławczy, wedle dyspozycji art. 427 § 1 Kodeksu postępowania karnego wnosi się na piśmie do Sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie.

W związku z powyższym, powstaje następujące pytanie: czy apelację od wyroku Sądu I instancji można wnieść w formie telefaksu i czy tak wniesiony środek odwoławczy wywołuje skutki prawne?

Odpowiadając na wyżej wymienione pytanie należy pochylić się nad orzecznictwem Sądu Najwyższego oraz sądów powszechnych. Sąd Najwyższy – Izba Karna w uchwale z dnia 20 grudnia 2006 roku w sprawie o sygn. akt I KZP 29/06 wskazał, iż: środek odwoławczy może być wniesiony przy pomocy telefaksu, jednak skuteczność tego pisma procesowego warunkuje uzupełnienie wymogu formalnego, polegającego na złożeniu na nim własnoręcznego podpisu przez wnoszącego środek”.

Przytoczone orzeczenie Sądu Najwyższego oznacza, że wniesienie apelacji za pomocą telefaksu jest dopuszczalne w obowiązującym systemie prawnym. Jednakże, aby apelacja wywołała skutki prawne niezbędne jest uzupełnienie wysłanego za pomocą telefaksu środka odwoławczego poprzez złożenie na przedmiotowym piśmie procesowym własnoręcznego podpisu osoby skarżącej rozstrzygnięcie Sądu I instancji. Jak słusznie wskazuje Sąd Apelacyjny w Krakowie – II Wydział Karny w postanowieniu z dnia 15 października 2015 roku w sprawie sygn. akt II AKzw 980/15: „Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uchwale z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. I KZP 29/06 (OSNKW 2007, nr 1, poz. 1), że środek odwoławczy może być wniesiony za pomocą telefaksu. Skuteczność tej formy pisma procesowego warunkuje uzupełnienie wymogu formalnego, polegającego na złożeniu na nim własnoręcznego podpisu autora. Chodzi o własnoręczny, oryginalny podpis składającego pismo, zatem żadna kopia podpisu widniejącego na środku odwoławczym nie spełnia wymogu określonego w art. 119 § 1 pkt 4 KPK. Uzupełnienie go może nastąpić nie tylko przez własnoręczne podpisanie egzemplarza pisma, które już wpłynęło, ale i przez przedłożenie innego egzemplarza tegoż pisma zawierającego podpis (…)”.

W świetle niniejszego postanowienia, uzupełnienie braku formalnego apelacji wniesionej za pomocą telefaksu polega na:

  • złożeniu własnoręcznego podpisu przez osobę skarżącą na apelacji wniesionej w formie telefaksu;

  • przedłożeniu przez osobę skarżącą innego egzemplarza apelacji, który zawiera jej własnoręczny podpis.

Nie sposób nie wskazać, że wedle art. 119 § 1 Kodeksu postępowania karnego: pismo procesowe powinno zawierać:

1) oznaczenie organu, do którego jest skierowane, oraz sprawy, której dotyczy;

2) oznaczenie oraz adres wnoszącego pismo;

3) treść wniosku lub oświadczenia, w miarę potrzeby z uzasadnieniem;

4) datę i podpis składającego pismo”.

W sytuacji, w której pismo nie odpowiada wymaganiom formalnym, zgodnie z dyspozycją art. 120 § 1 Kodeksu postępowania karnego, Sąd wzywa osobę, od której pismo pochodzi do usunięcia braku w terminie 7 dni. Wedle § 2 wspomnianej powyżej normy prawnej: w razie uzupełnienia braku w terminie, pismo wywołuje skutki od dnia jego wniesienia. W razie nieuzupełnienia braku w terminie, pismo uznaje się za bezskuteczne, o czym należy pouczyć przy doręczeniu wezwania”.

Konkludując, wniesienie apelacji za pomocą telefaksu jest dopuszczalne w obowiązującym systemie prawnym. Jednakże, aby apelacja wywołała skutki prawne niezbędne jest uzupełnienie wysłanego za pomocą telefaksu środka odwoławczego poprzez złożenie własnoręcznego podpisu przez osobę skarżącą na apelacji wniesionej w formie telefaksu bądź przedłożenie przez osobę skarżącą innego egzemplarza apelacji, który zawiera jej własnoręczny podpis. W razie uzupełnienia braku w terminie, apelacja wywołuje skutki od dnia jej wniesienia. W razie nieuzupełnienia braku w terminie, przedmiotowe pismo uznaje się za bezskuteczne.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk i Aplikant Adwokacki Edyta Gorczyńska

kontakt: kom. + 48 697 053 659 oraz tel. 22 629 00 36

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | 1 komentarz

W jakiej formie należy cofnąć apelację karną?

Na wstępie należy wskazać, że wedle art. 431 § 1 Kodeku postępowania karnego: środek odwoławczy można cofnąć”. Oznacza to, że polski ustawodawca umożliwił stronie postępowania, która wniosła apelację możliwość cofnięcia niniejszego środka odwoławczego.

Podkreślenia wymaga fakt, iż Kodeks postępowania karnego nie wskazuje formy ani terminu cofnięcia apelacji od wyroku Sądu I instancji. Zgodnie z obowiązującą praktyką, cofnięcia środka odwoławczego można dokonać w formie:

  1. ustnej z wpisaniem do protokołu;

  2. pisemnej.

Ponadto, w sytuacji, w której apelację od rozstrzygnięcia Sądu I instancji złożył obrońca oskarżonego, do skutecznego cofnięcia przedmiotowego środka odwoławczego wymagana jest zgoda oskarżonego, gdyż zgodnie z art. 431 § 3 Kodeksu postępowania karnego: „środka odwoławczego wniesionego na korzyść oskarżonego nie można bez jego zgody cofnąć”. Potwierdza to m.in. postanowienie Sądu Najwyższego – Izby Karnej z dnia 26 czerwca 1973 roku w sprawie o sygn. akt V KRN 163/73, wedle którego: obrońca oskarżonego nie może bez zgody oskarżonego cofnąć środka odwoławczego złożonego na korzyść oskarżonego. Zgoda na cofnięcie przez obrońcę środka odwoławczego wniesionego na korzyść oskarżonego powinna być wykazana jego nie budzącym wątpliwości oświadczeniem woli”.

Wskazane powyżej oświadczenie woli oskarżonego może przybrać formę pisemną, stanowiącą załącznik do pisma procesowego, którego celem jest cofnięcie apelacji. Jednakże nie jest to jedyna dopuszczalna forma. Oskarżony ma możliwość ustnego wyrażenia zgody na cofnięcie apelacji przez swojego obrońcę na rozprawie apelacyjnej toczącej się przed Sądem II instancji, która to czynność powinna zostać wpisana do protokołu rozprawy.

Wątpliwości pojawiają się w przypadku, w którym obrońca oskarżonego skierował do Sądu Odwoławczego pismo procesowe stanowiące cofnięcie apelacji bez załączenia zgody samego oskarżonego, który nie stawił się termin rozprawy apelacyjnej. W takiej sytuacji, zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 29 grudnia 1999 roku w sprawie o sygn. akt II Aka 228/99: brak zgody oskarżonego na cofnięcie apelacji wniesionej na jego korzyść przez obrońcę sprawia, że cofnięcie to nie jest skuteczne (art. 431 § 3 KPK), zatem apelacja podlega rozpoznaniu, a oskarżony ponosi konsekwencje wniesienia jej, to jest opłatę (art. 8 ustawy o.s.k.), jeśli nie zostanie uwzględniona. Brak dołączenia owej zgody oskarżonego nie jest brakiem formalnym pisma adwokata o cofnięciu apelacji, ale brakiem dowodu twierdzenia, więc nie wymaga wzywania, by dowód nadesłano”.

Oprócz powyższego należy zaakcentować, że zgodnie z art. 109 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, przy rozpoznawaniu środka odwoławczego stosuje się odpowiednio przepisy art. 431 oraz art. 432 Kodeksu postępowania karnego, co oznacza, że przytaczane wyżej przepisy dotyczące cofnięcia apelacji w sprawach karnych mają odpowiednie zastosowanie w sprawach o wykroczenia.

Konkludując, cofnięcia środka odwoławczego można dokonać w formie ustnej na rozprawie apelacyjnej lub w formie pisemnej. Ponadto, w sytuacji, w której apelację od rozstrzygnięcia Sądu I instancji złożył obrońca oskarżonego, do skutecznego cofnięcia przedmiotowego środka odwoławczego wymagana jest zgoda oskarżonego, która może stanowić pisemny załącznik do pisma procesowego, którego celem jest cofnięcie apelacji lub przybrać formę ustną w postaci oświadczenia złożonego przez oskarżonego na rozprawie toczącej się przed Sądem II instancji.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk i Aplikant Adwokacki Edyta Gorczyńska

kontakt: kom. + 48 697 053 659 oraz tel. 22 629 00 36

Zaszufladkowano do kategorii artykuły | 1 komentarz