Czy można zaskarżyć postanowienie Sądu o odmowie skrócenia zakazu prowadzenia pojazdów przez blokadę alkoholową?

Inspirację do napisania niniejszego artykułu stanowiło pytanie czytelnika bloga o następującej treści: „Witam. Nazywam się Stefan W. 2 lata temu zostałem skazany za prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości na m.in. 4-letni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Po przeczytaniu Pana artykułów złożyłem do sądu wniosek o założenie tzw. [blokady alkoholowej]. Zastanawiam się tylko, co będę mógł zrobić, gdy sędzia nie wyrazi zgody na zainstalowanie przeze mnie tej blokady. Czy od razu w momencie ogłoszenia orzeczenia je zaskarżyć? Czy w ogóle przysługuje mi jakiś środek zaskarżenia? Proszę o pilną odpowiedź. Termin posiedzenia w niniejszej sprawie został wyznaczony za dwa tygodnie. Pozdrawiam”.

Rozpoczynając odpowiedź na pytanie czytelnika bloga, w pierwszej kolejności należy wskazać, że wedle art. 182a § 1 Kodeksu karnego wykonawczego: jeżeli zakaz prowadzenia pojazdów był wykonywany przez okres co najmniej połowy orzeczonego wymiaru, a w przypadku zakazu prowadzenia pojazdów orzeczonego na podstawie art. 42 § 3 lub 4 Kodeksu karnego przez okres co najmniej 10 lat, sąd może orzec o dalszym wykonywaniu tego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową, o której mowa w art. 2 pkt 84 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.), jeżeli postawa, właściwości i warunki osobiste sprawcy oraz zachowanie w okresie wykonywania środka karnego uzasadniają przekonanie, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę nie zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. Przepis art. 182 § 1 stosuje się odpowiednio”.

Powyższe uregulowanie oznacza, że na wniosek osoby skazanej, możliwe jest skorzystanie z instytucji dalszego wykonywania orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych niewyposażonych w blokadę alkoholową.

Podkreślenia wymaga fakt, iż instytucja ta nie jest faktycznym skróceniem orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, a zmianą sposobu dalszego wykonywania zakazu poprzez umożliwienie skazanemu przez pozostały okres trwania w/w zakazu, kierowania pojazdami, wyposażonymi w blokadę alkoholową.

Zgodnie z art. 182a § 1 Kodeksu karnego wykonawczego, aby Sąd mógł orzec o zmianie sposobu wykonywania orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową, muszą być spełnione następujące przesłanki:


1. zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych musi być wykonywany przez co najmniej połowę orzeczonego zakazu, a w przypadku zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego na podstawie art. 42 § 3 lub 4 Kodeksu karnego co najmniej 10 lat, (powyższe terminy dotyczą osób wobec, których zakaz uprawomocnił się po dniu 18 maja 2015 roku);


2. postawa, właściwości i warunki osobiste sprawcy oraz zachowanie w okresie wykonywania środka karnego uzasadniają przekonanie, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę nie zagraża bezpieczeństwu w komunikacji.

Koniecznym jest wskazanie, iż wydanie przez Sąd postanowienia o dalszym wykonywaniu orzeczonego zakazu poprzez zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych niewyposażonych w blokadę alkoholową ma charakter fakultatywny. Co oznacza, że pomimo złożenia przez skazanego wniosku, Sąd może odmówić wydania takiego postanowienia, jeżeli uzna, że kierowanie przez skazanego pojazdami mechanicznymi nadal zagraża bezpieczeństwu w komunikacji.

Zaakcentowania wymaga fakt, iż sądem właściwym do złożenia przedmiotowego wniosku, zgodnie z art. 3 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego jest Sąd, który wydał wyrok w I instancji.

Należy podkreślić, iż w przypadku wydania postanowienia o odmowie wydania postanowienia o dalszym wykonywaniu środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową, skazanemu przysługuje zażalenie na wyżej wymienione orzeczenie, co oznacza, iż czytelnik ma prawo złożenia zażalenia na negatywne dla jego osoby postanowienie Sądu I instancji.

Nie sposób nie zaznaczyć, że wedle art. 20 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego: zażalenie wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone postanowienie; zostaje ono przekazane bezzwłocznie zarządzeniem wraz z aktami sprawy do sądu wyższej instancji, chyba że sąd orzekający w tym samym składzie przychyli się do zażalenia”, co oznacza, że czytelnik bloga skarżący postanowienie o odmowie wydania postanowienia o dalszym wykonywaniu środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową, winien wnieść środek odwoławczy do Sądu wyższej instancji za pośrednictwem Sądu rozpatrującego sprawę w I instancji.

Odnośnie terminu do złożenia przedmiotowego środka odwoławczego należy wskazać, iż mając na względzie art. 1 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego w zw. z art. 100 § 4 i art. 460 Kodeksu postępowania karnego, zażalenie na postanowienie o odmowie wydania postanowienia o dalszym wykonywaniu środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową wnosi się w terminie:

  • 7 dni od dnia ogłoszenia rozstrzygnięcia, jeżeli Stefan W. będzie obecny na ogłoszeniu orzeczenia;

  • 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, jeżeli Stefan W. nie będzie obecny na ogłoszeniu orzeczenia.

Warto dodać, że sporządzając zażalenie na postanowienie w każdej sprawie karnej, należy mieć na uwadze, iż zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom stawianym pismom procesowym, określonym w art. 119 Kodeksu postępowania karnego, tj. powinno zawierać:

  • oznaczenie organu, do którego jest kierowane (np. do Sądu Okręgowego w Warszawie, al. Solidarności 127 Warszawa, za pośrednictwem Sądu Rejonowego dla Warszawy – Woli w Warszawie, III Wydziału Karnego),

  • oznaczenie sprawy (podanie sygnatury akt Sądu I instancji, np. III Ko 215/16),

  • oznaczenie oraz adres wnoszącego zażalenie (np. Stefan W. ul. Kwiatowa 1, 03-340 Warszawa,

  • treść;

  • datę i podpis wnoszącego zażalenie;

a nadto zgodnie z art. 427 Kodeksu postępowania karnego powinno zawierać :

  • wskazanie zaskarżonego orzeczenia (np. postanowienie Sądu Rejonowego dla Warszawy – Woli w Warszawie z dnia 05 listopada 2016 roku, w sprawie o sygn. III Ko 215/16;

  • określenie, czego skarżący się domaga;

  • wskazanie zarzutów i ich uzasadnienie.

Podnieść należy, że zarzuty oraz ich uzasadnienie stanowią fundament każdego zażalenia.

Wedle art. 438 Kodeksu postępowania karnego, zażalenie można oprzeć o następujące zarzuty:

  • obrazę przepisów prawa materialnego (tj. naruszenie konkretnego przepisu Kodeksu karnego );

  • obrazę przepisów postępowania (tj. przepisów Kodeksu postępowania karnego);

  • błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia (chodzi o naruszenie zasad logicznego rozumowania, wyciągnięcie wniosków odmiennych, aniżeli nakazywałby zebrany materiał dowodowy itp.);

  • rażącą niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka.

W sytuacji, w której skazany, nie zgadza się z rozstrzygnięciem Sądu I instancji w zakresie odmowy wydania postanowienia o dalszym wykonywaniu środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową, powinien w oparciu o dyspozycję zawartą w art. 1 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego w zw. z art. 438 § 3 Kodeksu postępowania karnego zarzucić Sądowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, podczas gdy należyta ocena okoliczności sprawy, tj. postawa, właściwości i warunki osobiste sprawcy oraz zachowanie w okresie wykonywania środka karnego uzasadniają przekonanie, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę nie zagraża bezpieczeństwu w komunikacji, winny prowadzić do uznania, iż uzasadnione jest wydanie postanowienia o dalszym wykonywaniu tego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową.

W tym zakresie należy zwrócić szczególną uwagę na:

  • postawę, właściwości i warunki osobiste skazanego (wiek, sytuacja rodzinna, sytuacja zawodowa, stan zdrowia, itp.);

  • zachowanie skazanego w okresie wykonywania środka karnego (np. brak naruszenia porządku prawnego, działalność charytatywna, aktywność społeczna);

  • konsekwencje wydania postanowienia o dalszym wykonywaniu tego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową: utrata pracy, brak możliwości znalezienia zatrudnienia.

Na koniec warto mieć na uwadze, iż podnosząc omawiany zarzut, czytelnik bloga powinien sformułować wniosek o zmianę zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o dalszym wykonywaniu przedmiotowego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk i Aplikant Adwokacki Edyta Gorczyńska

kontakt: kom. + 48 697 053 659 lub 502 879 552 oraz tel. 22 629 00 36

Zażalenie na postanowienie Sądu o odmowie wydania postanowienia o dalszym wykonywaniu środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową możesz pobrać klikając na poniższy link:

Zażalenie na postanowienie Sądu o odmowie wydania postanowienia o dalszym wykonywaniu środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową

Opublikowano artykuły | Skomentuj

Apelacja od wyroku skazującego za wykroczenie z art. 87 § 1 k.w., tj. prowadzenie samochodu w stanie po użyciu alkoholu przy najwyższym wyniku 0,10 m/l alkoholu w wydychanym powietrzu

Do napisania niniejszego artykułu zainspirowało mnie pytanie czytelnika bloga o następującej treści: „Witam. Nazywam się Felicjan Z. Piszę do Pana, gdyż nie wiem co mogę dalej zrobić w swojej sprawie. Dwa dni temu zostałem skazany za jazdę samochodem w stanie po użyciu, przy wynikach: 0,10 mg/l, 0,09 mg/l oraz 0,09 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Sąd skazał mnie na karę grzywny oraz zakaz prowadzenia pojazdów na okres 1 roku. Co mogę z tym zrobić? Czytałem Pana blogi i nie wiem, czy można to wykorzystać, ale zostałem badany Alcosensorem IV, sprawdzałem w aktach i niepewność pomiaru tego urządzenia wynosi 0,01 mg/l. Czy mogę na tej podstawie złożyć apelację? Proszę o szybką odpowiedź. Pozdrawiam”.

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń typizuje wykroczenie prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie po użyciu alkoholu. Definicja stanu po użyciu alkoholu została ujęta w art. 46 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi z dnia 26 października 1982 roku z późn. zm. Wedle niniejszej normy prawnej:

stan po użyciu alkoholu zachodzi, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi do:

1) stężenia we krwi od 0,2‰ do 0,5‰ alkoholu albo

2) obecności w wydychanym powietrzu od 0,1 mg do 0,25 mg alkoholu w 1 dm3”.

Tzw. alkomaty, tj. analizatory wydechu mierzą stężenie alkoholu w organizmie kierującego z dopuszczalnym przez producenta marginesem niepewności. Niepewność pomiaru alkomatu wskazuje, z jaką dokładnością alkomat mierzy stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu. Policja do mierzenia stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu używa dwóch rodzajów alkomatów:

  • alkomatu stacjonarnego Alkometr A2.0.,

  • alkomatu podręcznego Alco-Sensor IV.

Każdy z tych alkomatów mierzy stężenie alkoholu z pewnym określonym przez jego producenta oraz oznaczonym w jego świadectwie wzorcowania marginesem błędu. Wynosi on najczęściej od 0,01 do 0,03 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Dla przykładu:

  • Avat sp. z o.o. – producent alkomatu stacjonarnego Alkomat A2.0. podaje w opisie technicznym tego urządzenia, że w zakresie wyników 0,05 – 0,40 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, alkomat mierzy stężenie alkoholu z dokładnością plus/minus 0,02 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu;

  • Intoximeters USA – producent alkomatu podręcznego Alco-Sensor IV podaje w opisie technicznym tego urządzenia oraz w świadectwie wzorcowania, że w zakresie wyniku 0,26 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu alkomat mierzy stężenie alkoholu z dokładnością plus/minus 0,01 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.

Nie sposób nie wskazać, że niepewność pomiaru jest również badana przy każdym kolejnym wzorcowaniu urządzenia i widnieje na odwrocie świadectwa jego wzorcowania, które znajduje się w aktach sprawy. Tego typu wzorcowanie wykonywanie jest przez specjalistyczne laboratoria pomiarowe analizatorów wydechu akredytowane przez Polskie Centrum Akredytacji. Wzorcowania dokonuje się cyklicznie co 6 miesięcy lub co 12 miesięcy, w zależności od rodzaju urządzenia.

W tym miejscu warto podkreślić, iż świadectwo wzorcowania wydane dla alkomatu Alco-Sensor IV CM, którego użyto podczas badania czytelnika bloga Felicjana Z. określa, iż w konkretnym dniu i w konkretnych warunkach laboratoryjnych został wzorcowany alkomat Alco-Sensor IV i z dokładnością 0,01 mg/l pokazywał wynik w odniesieniu do stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu.

Nie sposób również nie wspomnieć, iż warunki, w jakich przeprowadzane są badania danych alkomatów, w żadnym stopniu nie odzwierciedlają okoliczności, w jakich są badane osoby podejrzewane o popełnienie przestępstwa. W rzeczywistości zgodnie z opiniami biegłych z zakresu mechaniki, maszyn i urządzeń – analizatorów alkoholu w warunkach badania danej osoby, w szczególności gdy badanie miało miejsce na zewnątrz niepewność pomiaru urządzeniem elektronicznym może wynosić nawet 0,03 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.

Mając na uwadze powyższe, odpowiadając na pytanie czytelnika bloga należy stwierdzić, iż w sytuacji, w której Sąd I instancji wydał wyrok skazujący za popełnienie wykroczenia z art. 87 § 1 k.w. przy najwyższym wyniku 0,10 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, obwiniony ma prawo złożenia apelacji od w/w orzeczenia do Sądu wyższej instancji za pośrednictwem Sądu I instancji.

Wedle art. 103 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia: od wyroku sądu pierwszej instancji służy stronom apelacja, chyba że ustawa stanowi inaczej”. Zgodnie z art. 105 § 1 wspomnianego aktu normatywnego: „apelację wnosi się na piśmie w terminie 7 dni od daty otrzymania wyroku wraz z uzasadnieniem, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast, w sytuacji, w której uzasadnienie wyroku zostało przedstawione wyłącznie w formie ustnej, apelację wnosi się na piśmie w terminie 7 dni od daty otrzymania wyroku wraz z przekładem tego uzasadnienia, co potwierdza treść art. 105 § 1a Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

Powyższe oznacza, że w przypadku wydania wyroku skazującego za popełnienie wykroczenia z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń, tj. prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka, obwiniony ma prawo do wniesienia apelacji od przedmiotowego orzeczenia w terminie 7 dni od daty otrzymania rozstrzygnięcia Sądu I instancji wraz z uzasadnieniem bądź jego przekładem.

Zaakcentowania wymaga fakt, iż czytelnik bloga mający uzasadnione zastrzeżenia odnośnie treści wydanego rozstrzygnięcia z uwagi na nieuwzględnienie przez Sąd I instancji niepewności pomiaru urządzenia, którym wykonano pomiar stężenia alkoholu w jego organizmie, składając wniosek o uzasadnienie zapadłego w I instancji wyroku, winien wskazać, iż wniosek dotyczy całości orzeczenia.

Sporządzając apelację od wyroku w każdej sprawie karnej o wykroczenie, należy mieć na uwadze, iż apelacja powinna czynić zadość wymaganiom stawianym pismom procesowym, określonym w art. 119 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, tj. powinna zawierać:

  • oznaczenie organu, do którego jest kierowana (np. do Sądu Okręgowego w Warszawie, al. Solidarności 127 Warszawa, za pośrednictwem Sądu Rejonowego dla Warszawy – Woli w Warszawie, III Wydziału Karnego),

  • oznaczenie sprawy (podanie sygnatury akt Sądu I instancji, np. III W 215/16),

  • oznaczenie oraz adres wnoszącego apelację (np. Felicjan Z. ul. Kwiatowa 1, 03-340 Warszawa, obwiniony o wykroczenie z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń)

  • treść;

  • datę i podpis wnoszącego apelację;

a nadto zgodnie z art. 427 Kodeksu postępowania karnego w zw. art. 109 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, powinna zawierać :

  • wskazanie zaskarżonego wyroku (np. wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy – Woli w Warszawie z dnia 05 listopada 2016 roku, w sprawie o sygn. III W 215/16;

  • określenie, czego apelujący się domaga (np. „wnoszę o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego)

  • wskazanie zarzutów i ich uzasadnienie.

Zauważyć należy, iż zarzuty oraz ich uzasadnienie stanowią fundament każdej apelacji.

Zgodnie z art. 438 Kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 109 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, apelację można oprzeć o następujące zarzuty:

  • obrazę przepisów prawa materialnego (tj. naruszenie konkretnego przepisu Kodeksu wykroczeń );

  • obrazę przepisów postępowania (tj. przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia lub Kodeksu postępowania karnego);

  • błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia (chodzi o naruszenie zasad logicznego rozumowania, wyciągnięcie wniosków odmiennych, aniżeli nakazywałby zebrany materiał dowodowy itp.);

  • rażącą niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka.

W świetle powyższego wskazać należy, iż w przedmiotowej sytuacji, tj. w przypadku skazania Felicjana Z. za popełnienie wykroczenia z art. 87 § 1 k.w. przy najwyższym wyniku 0,10 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, czytelnik bloga winien zarzucić Sądowi w oparciu o art. 438 pkt 2 i 3 Kodeksu postępowania karnego w związku z art. 109 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, tj. art. 8 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia w zw. z art. 7 Kodeksu postępowania karnego oraz art. 82 § 1 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia w zw. z art. 410 Kodeksu postępowania karnego poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tj. świadectwa wzorcowania analizatora wydechu, którym zostało przeprowadzone badanie stanu trzeźwości obwinionego polegającą na nieuwzględnieniu niepewności pomiaru niniejszego urządzenia, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych i przyjęciu, iż obwiniony popełnił wykroczenie z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń, podczas gdy prawidłowa analiza zebranych w sprawie dowodów, w tym świadectwa wzorcowania dokonana wedle zasad wiedzy, doświadczenia życiowego, logicznego rozumowania prowadzi do wniosku, iż uwzględniając niepewność pomiaru analizatora wydechu, którego użyto do badania stanu trzeźwości obwinionego, która wynosi 0,1 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, najwyższy wynik obwinionego oscylował w granicach 0,09 do 0,11 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, co w świetle normy art. 8 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia w zw. z art. 5 § 2 Kodeksu postępowania karnego winno prowadzić do uznania, iż przyjmując niedające się usunąć wątpliwości na korzyść obwinionego, tj. przyjmując, iż najwyższy wynik alkoholu w organizmie obwinionego wyniósł 0,09 mg/l, obwiniony nie popełnił wykroczenia z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń.

Uzasadniając tak sformułowany zarzut, Felicjan Z. powinien dokładnie opisać okoliczność niepewności pomiaru urządzenia, którego użyto do badania jego stanu trzeźwości, która widnieje na świadectwu wzorcowania niniejszego urządzenia.

Na koniec warto mieć na uwadze, iż podnosząc omawiany zarzut, czytelnik bloga powinien sformułować wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu zabronionego stypizowanego w art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk i Aplikant Adwokacki Edyta Gorczyńska

kontakt: kom. + 48 697 053 659 oraz tel. 22 629 00 36

 

Apelację od wyroku skazującego za popełnienie wykroczenia z art. 87 § 1 k.w. tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie po użyciu alkoholu przy najwyższym wyniku 0,10 m/l alkoholu w wydychanym powietrzu możesz pobrać klikając na poniższy link:

Apelacja od wyroku skazującego za popełnienie wykroczenia z art. 87 § 1 k.w. tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie po użyciu alkoholu przy najwyższym wyniku 0,10 m/l alkoholu w wydychanym powietrzu

Opublikowano artykuły | 1 komentarz

Czy w apelacji od wyroku skazującego za wykroczenie z art. 87 § 1 k.w. można wnosić o odstąpienie od orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów?

Inspirację do napisania niniejszego artykułu stanowiło następujące pytanie czytelnika bloga: „Witam. Nazywam się Szczepan W. Zostałem skazany za prowadzenie samochodu w stanie po użyciu alkoholu. Sąd Rejonowy w R. orzekł wobec mnie zakaz prowadzenia pojazdów na okres 6 miesięcy. To niesprawiedliwe, gdyż jechałem w nocy w niedzielę, drogą mało ruchliwą, zagrożenie było naprawdę niewielkie, wręcz znikome. Poza tym miałem tylko 0,12 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Chcę złożyć apelację i odwołać się od tego zakazu. Nie mogę stracić uprawnienia na tak długo, jestem kierowcą. Nie będę miał za co żyć. Co mam napisać do Sądu? Czekam na odpowiedź. Pozdrawiam”.

Na wstępie należy podkreślić, że wedle art. 103 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia: od wyroku sądu pierwszej instancji służy stronom apelacja, chyba że ustawa stanowi inaczej”. Zgodnie z art. 105 § 1 wspomnianego aktu normatywnego: „apelację wnosi się na piśmie w terminie 7 dni od daty otrzymania wyroku wraz z uzasadnieniem, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast, w sytuacji, w której uzasadnienie wyroku zostało przedstawione wyłącznie w formie ustnej, apelację wnosi się na piśmie w terminie 7 dni od daty otrzymania wyroku wraz z przekładem tego uzasadnienia, co potwierdza treść art. 105 § 1a Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

Niniejsze oznacza, że w przypadku wydania wyroku skazującego za popełnienie wykroczenia z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń, tj. prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka, obwiniony ma prawo do wniesienia apelacji od przedmiotowego orzeczenia w terminie 7 dni od daty otrzymania rozstrzygnięcia Sądu I instancji wraz z uzasadnieniem bądź jego przekładem.

W sytuacji, w której obwiniony nie zgadza się z karą i środkami karnymi wymierzonymi przez Sąd, tj. zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, ma on prawo jako strona postępowania wnieść apelację do Sądu odwoławczego za pośrednictwem Sądu I instancji.

Warto zauważyć, iż w przypadku uznania obwinionego za winnego wykroczenia z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń, Sąd zgodnie z art. 87 § 3 niniejszego aktu normatywnego orzeka wobec niego obligatoryjnie (obowiązkowo) zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Zgodnie z art. 29 § 1 Kodeksu wykroczeń:zakaz prowadzenia pojazdów wymierza się w miesiącach lub latach, na okres od 6 miesięcy do 3 lat”.

Jednakże, wedle dyspozycji normy prawnej zawartej w art. 39 § 1 Kodeksu wykroczeń: w wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie można – biorąc pod uwagę charakter i okoliczności czynu lub właściwości i warunki osobiste sprawcy – zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary albo odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego.

W związku z powyższym, w sytuacji, w której Sąd I instancji orzeknie wobec obwinionego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, gdy charakter i okoliczności czynu, właściwości i warunki osobiste sprawcy uzasadniały odstąpienie od wymierzenia w/w przedmiotowego środka karnego, obwiniony ma prawo odwołania się od tego orzeczenia, wnosząc apelację do Sądu II instancji.

Nie sposób nie podnieść, że obwiniony mający uzasadnione zastrzeżenia co do orzeczonego wobec niego zakazu prowadzenia pojazdów, składając wniosek o uzasadnienie wyroku, winien wskazać, iż wniosek ten dotyczy wyłącznie rozstrzygnięcia w zakresie orzeczonego środka karnego.

Sporządzając apelację od wyroku w każdej sprawie karnej o wykroczenie, należy mieć na uwadze, iż apelacja powinna czynić zadość wymaganiom stawianym dla pism procesowych, określonym w art. 119 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, tj. powinna zawierać:

  • oznaczenie organu, do którego jest kierowana (np. do Sądu Okręgowego w Warszawie, al. Solidarności 127 Warszawa, za pośrednictwem Sądu Rejonowego dla Warszawy – Woli w Warszawie, III Wydziału Karnego),

  • oznaczenie sprawy (podanie sygnatury akt Sądu I instancji, np. III W 215/16),

  • oznaczenie oraz adres wnoszącego apelację (np. Jan Kowalski ul. Kwiatowa 1, 03-340 Warszawa, obwiniony o wykroczenie z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń)

  • treść;

  • datę i podpis wnoszącego apelację;

a nadto zgodnie z art. 427 Kodeksu postępowania karnego w zw. art. 109 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, powinna zawierać :

  • wskazanie zaskarżonego wyroku (np. wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy – Woli w Warszawie z dnia 05 listopada 2016 roku, w sprawie o sygn. III W 215/16;

  • określenie, czego apelujący się domaga (np. „wnoszę o zmianę zaskarżonego wyroku w części tj. w zakresie pkt II poprzez odstąpienie od wymierzenia wobec mojej osoby środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych”.)

  • wskazanie zarzutów i ich uzasadnienie.

Zauważyć należy, iż zarzuty oraz ich uzasadnienie stanowią fundament każdej apelacji.

Zgodnie z art. 438 Kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 109 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, apelację można oprzeć o następujące zarzuty:

  • obrazę przepisów prawa materialnego (tj. naruszenie konkretnego przepisu Kodeksu wykroczeń );

  • obrazę przepisów postępowania (tj. przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia lub Kodeksu postępowania karnego);

  • błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia (chodzi o naruszenie zasad logicznego rozumowania, wyciągnięcie wniosków odmiennych, aniżeli nakazywałby zebrany materiał dowodowy itp.);

  • rażącą niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka.

Zważywszy na powyższe, wskazać należy, iż przypadku, gdy czytelnik bloga Szczepan W. kwestionuje orzeczony wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych winien zarzucić Sądowi I instancji w oparciu o art. 438 pkt 3 Kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 109 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, błąd w ustaleniach faktycznych polegający na naruszeniu przez Sąd I instancji zasad logicznego rozumowania oraz wyciągnięcie wniosków odmiennych, aniżeli nakazywałby zebrany materiał dowodowy, tj. niezastosowaniu instytucji odstąpienia od wymierzenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych określonej w art. 39 § 1 Kodeksu wykroczeń, podczas gdy okoliczności zdarzenia, w szczególności czas, miejsce, wysokość stężenia alkoholu w organizmie obwinionego, jak również właściwości i warunki osobiste obwinionego, winny skutkować odstąpieniem od wymierzenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Uzasadniając tak sformułowany zarzut, Szczepan W. powinien dokładnie opisać okoliczności, które przemawiają jednoznacznie za zasadnością zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.

W tym zakresie należy zwrócić szczególną uwagę na:

  • miejsce popełnienia wykroczenia (mniejszy stopień społecznej szkodliwości wystąpi w przypadku drogi jednopasmowej, mało uczęszczanej);

  • porę, w jakiej doszło do popełnienia wykroczenia (mniejszy stopień społecznej szkodliwości wystąpi w przypadku gdy zdarzenie miało miejsce poza godzinami tzw. szczytu, np. o 5.00 rano czy 22.00 wieczorem);

  • natężenie ruchu w chwili zdarzenia (im mniejsze natężenie ruchu pieszych i pojazdów, tym mniejszy stopień społecznej szkodliwości);

  • właściwości i warunki osobiste sprawcy, w tym zwłaszcza:

– dotychczasową niekaralność;

– ustabilizowany sposób życia – stała praca, rodzina;

– aktywność charytatywną i społeczną;

  • konsekwencje orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów: utrata pracy, brak możliwości znalezienia zatrudnienia.

Na koniec warto mieć na uwadze, iż podnosząc omawiany zarzut, czytelnik bloga Szczepan W. powinien sformułować wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczonego zakazu prowadzenia samochodów, poprzez odstąpienie od wymierzenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk i Aplikant Adwokacki Edyta Gorczyńska

kontakt: kom. + 48 697 053 659 oraz tel. 22 629 00 36

Apelację od wyroku skazującego za popełnienie wykroczenia z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń z wnioskiem o zmianę rozstrzygnięcia poprzez odstąpienie od orzeczenia środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych możesz pobrać klikając na poniższy link:

Apelacja od wyroku skazującego za popełnienie wykroczenia z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń z wnioskiem o zmianę rozstrzygnięcia poprzez odstąpienie od orzeczenia środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych

Opublikowano artykuły | 1 komentarz

Czy w apelacji od wyroku skazującego za wykroczenie z art. 87 § 1 k.w. można wnosić o zmniejszenie zakazu prowadzenia samochodów do 6 miesięcy?

Do napisania niniejszego artykułu zainspirowało mnie następujące pytanie czytelniczki bloga: „Nazywam się Marta M. W listopadzie 2016 roku zostałam skazana za prowadzenie samochodu w stanie po użyciu alkoholu. Sąd Rejonowy w W. orzekł wobec mnie zakaz prowadzenia pojazdów na okres 1 roku. To niesprawiedliwe, gdyż jechałam w nocy w sobotę, drogą jednopasmową, stąd też zagrożenie, jakie stworzyłam było naprawdę znikome. Poza tym miałam tylko 0,11 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Chcę złożyć apelację i odwołać się od tego wyroku. Mogę stracić uprawnienia, ale nie na tak długo, gdyż jestem przedstawicielem handlowym i ciągle podróżuję. Co mam napisać do Sądu? Czekam na odpowiedź. Pozdrawiam”.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że wedle art. 103 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia: od wyroku sądu pierwszej instancji służy stronom apelacja, chyba że ustawa stanowi inaczej”. Zgodnie z art. 105 § 1 wspomnianego aktu normatywnego: „apelację wnosi się na piśmie w terminie 7 dni od daty otrzymania wyroku wraz z uzasadnieniem, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast, w sytuacji, w której uzasadnienie wyroku zostało przedstawione wyłącznie w formie ustnej, apelację wnosi się na piśmie w terminie 7 dni od daty otrzymania wyroku wraz z przekładem tego uzasadnienia, co potwierdza treść art. 105 § 1a Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

Powyższe oznacza, że w przypadku wydania wyroku skazującego za popełnienie wykroczenia z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń, tj. prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka, obwiniony ma prawo do wniesienia apelacji od przedmiotowego orzeczenia w terminie 7 dni od daty otrzymania rozstrzygnięcia Sądu I instancji wraz z uzasadnieniem bądź jego przekładem.

W przypadku, w którym obwiniony nie zgadza się z karą i środkami karnymi wymierzonymi przez Sąd, tj. zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, ma on prawo jako strona postępowania wnieść apelację do Sądu odwoławczego za pośrednictwem Sądu I instancji.

Warto zauważyć, iż w przypadku uznania obwinionego za winnego wykroczenia z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń, Sąd zgodnie z art. 87 § 3 niniejszego aktu normatywnego orzeka wobec niego obligatoryjnie (obowiązkowo) zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Zgodnie z art. 29 § 1 Kodeksu wykroczeń:zakaz prowadzenia pojazdów wymierza się w miesiącach lub latach, na okres od 6 miesięcy do 3 lat”.

Podkreślenia wymaga fakt, iż obwiniony mający uzasadnione zastrzeżenia odnośnie długości okresu na jaki orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów, tj. czytelniczka bloga, składając wniosek o uzasadnienie zapadłego w I instancji wyroku, winien wskazać, iż wniosek dotyczy wyłącznie rozstrzygnięcia w zakresie orzeczonego środka karnego.

Sporządzając apelację od wyroku w każdej sprawie karnej o wykroczenie, należy mieć na uwadze, iż apelacja powinna czynić zadość wymaganiom stawianym pismom procesowym, określonym w art. 119 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, tj. powinna zawierać:

  • oznaczenie organu, do którego jest kierowana (np. do Sądu Okręgowego w Warszawie, al. Solidarności 127 Warszawa, za pośrednictwem Sądu Rejonowego dla Warszawy – Woli w Warszawie, III Wydziału Karnego),

  • oznaczenie sprawy (podanie sygnatury akt Sądu I instancji, np. III W 215/16),

  • oznaczenie oraz adres wnoszącego apelację (np. Jan Kowalski ul. Kwiatowa 1, 03-340 Warszawa, obwiniony o wykroczenie z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń)

  • treść;

  • datę i podpis wnoszącego apelację;

a nadto zgodnie z art. 427 Kodeksu postępowania karnego w zw. art. 109 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, powinna zawierać :

  • wskazanie zaskarżonego wyroku (np. wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy – Woli w Warszawie z dnia 05 listopada 2016 roku, w sprawie o sygn. III W 215/16;

  • określenie, czego apelujący się domaga (np. „wnoszę o zmianę zaskarżonego wyroku w części tj. w zakresie pkt II poprzez odstąpienie od wymierzenia wobec mojej osoby środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych”.)

  • wskazanie zarzutów i ich uzasadnienie.

Zauważyć należy, iż zarzuty oraz ich uzasadnienie stanowią fundament każdej apelacji.

Zgodnie z art. 438 Kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 109 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, apelację można oprzeć o następujące zarzuty:

  • obrazę przepisów prawa materialnego (tj. naruszenie konkretnego przepisu Kodeksu wykroczeń );

  • obrazę przepisów postępowania (tj. przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia lub Kodeksu postępowania karnego);

  • błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia (chodzi o naruszenie zasad logicznego rozumowania, wyciągnięcie wniosków odmiennych, aniżeli nakazywałby zebrany materiał dowodowy itp.);

  • rażącą niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka.

W świetle powyższego wskazać należy, iż w sytuacji, w której czytelniczka bloga Marta M. kwestionuje czas trwania orzeczonego wobec niej zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych winna zarzucić Sądowi w oparciu o art. 438 § 4 Kodeksu postępowania karnego w związku z art. 109 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia rażącą niewspółmierność środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, podczas gdy należyta ocena okoliczności sprawy, tj. okoliczności zdarzenia, w szczególności czasu, miejsca, wysokości stężenia alkoholu w organizmie obwinionej, jak również właściwości i warunki osobiste obwinionej, winny prowadzić do uznania, iż wystarczającą dla obwinionej represją karną będzie orzeczenie wobec w/w środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w najniższym wymiarze, tj. w wymiarze 6 miesięcy.

Uzasadniając tak sformułowany zarzut, skarżąca powinna dokładnie opisać okoliczności, których Sąd I instancji należycie nie rozważył lub pominął, a które przemawiają jednoznacznie za zasadnością wymierzenia obwinionej zakazu prowadzenia samochodów w najniższym, 6 – miesięcznym wymiarze.

W tym zakresie należy zwrócić szczególną uwagę na:

  • miejsce popełnienia wykroczenia (mniejszy stopień społecznej szkodliwości wystąpi w przypadku drogi jednopasmowej, mało uczęszczanej);

  • porę, w jakiej doszło do popełnienia wykroczenia (mniejszy stopień społecznej szkodliwości wystąpi w przypadku gdy zdarzenie miało miejsce poza godzinami tzw. szczytu, np. o 5.00 rano czy 22.00 wieczorem);

  • natężenie ruchu w chwili zdarzenia (im mniejsze natężenie ruchu pieszych i pojazdów, tym mniejszy stopień społecznej szkodliwości);

  • właściwości i warunki osobiste sprawcy, w tym zwłaszcza:

– dotychczasową niekaralność;

– ustabilizowany sposób życia – stała praca, rodzina;

– aktywność charytatywną i społeczną;

  • konsekwencje orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów: utrata pracy, brak możliwości znalezienia zatrudnienia.

Na koniec warto mieć na uwadze, iż podnosząc omawiany zarzut, czytelniczka bloga Marta M. powinna sformułować wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów, poprzez orzeczenie wobec obwinionej środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk i Aplikant Adwokacki Edyta Gorczyńska

kontakt: kom. + 48 697 053 659 lub 502 879 552 oraz tel. 22 629 00 36

Apelację od wyroku skazującego za popełnienie wykroczenia z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń z wnioskiem o zmianę rozstrzygnięcia poprzez orzeczenie środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy możesz pobrać klikając na poniższy link:

Apelacja od wyroku skazującego za popełnienie wykroczenia z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń z wnioskiem o zmianę rozstrzygnięcia poprzez orzeczenie środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy

Opublikowano artykuły | 1 komentarz

Bezpłatne porady prawne w sprawach o prowadzenie samochodu pod wpływem alkoholu w Warszawie, Krakowie i Płocku

Szanowni Państwo,

informujemy, iż od dnia 01 czerwca 2017 r. do dnia 30 czerwca 2017 r. nasza Kancelaria udziela bezpłatnych porad prawnych w sprawach o wykroczenie prowadzenia samochodu w stanie po użyciu alkoholu z art. 87 § 1 k.w. oraz w sprawach o przestępstwo prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości z art. 178a § 1 i 4  k.k.

Porady będą odbywały się w następujących placówkach naszej kancelarii:

  • w Warszawie przy ul. Okrężnej 11a

  • w Krakowie przy ul. ks. bp. Władysława Bandurskiego 66 lok. 5  

  • w Płocku przy ul. Stary Rynek 13.

Na spotkaniu szczegółowo omówimy Państwa sprawę oraz doradzimy jakie działania mogą Państwo podjąć. Jeżeli dostarczycie Państwo na spotkanie fotokopie akt sprawy, wówczas sprawdzimy czy w Waszej sprawie Policjanci przeprowadzili badania trzeźwości zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ponadto doradzimy jakie pismo procesowe np. wniosek o warunkowe umorzenie postępowania karnego czy inne pismo dotyczące wymiaru kary możecie Państwo złożyć i na jakim etapie.

Porady prawne są w pełni bezpłatne, nie ponoszą Państwo żadnych kosztów. Skorzystanie z porady nie zobowiązuje Państwa do korzystania z usług naszej kancelarii.

W celu umówienia terminu porady prawnej prosimy o wcześniejszy kontakt telefoniczny lub mailowy:

  • porada prawna w Warszawie: nr tel. 697 053 659 lub 502 879 552 lub 22 629 00 36 oraz mail: biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

  • porada prawna w Krakowie: nr tel. 502 879 577 oraz mail: fil@adwokat-stelmaszczyk.pl

  • porada prawna w Płocku: nr tel. 502 879 549 oraz mail: biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl

Opublikowano artykuły | Skomentuj

Obowiązek Sądu II Instancji do uzupełnienia z urzędu postępowania dowodowego, gdy utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku Sądu I Instancji byłoby rażąco niesprawiedliwe

Podkreślenia wymaga fakt, że wedle art. 427 § 3 Kodeksu postępowania karnego: odwołujący się może również wskazać nowe fakty lub dowody, jeżeli nie mógł powołać ich w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji”. Oznacza to, że osoba, która odwołała się od orzeczenia Sądu I instancji, a zatem wniosła apelację, ma prawo do złożenia nowych wniosków dowodowych w postępowaniu odwoławczym, jeżeli nie miała możliwości ich powołania w postępowaniu toczącym się przed Sądem I instancji. Jednakże, nie jest niedopuszczalne złożenie w toku postępowania odwoławczego nowego wniosku dowodowego przez stronę postępowania, która nie jest podmiotem odwołującym się od orzeczenia Sądu I instancji. Użyte przez ustawodawcę pojęcie „nowe fakty lub dowody” oznacza nieznane okoliczności faktyczne bądź nowe źródła lub środki dowodowe. Sąd II instancji ma możliwość oddalenia złożonego przez odwołującego się wniosku dowodowego na podstawie art. 452 § 2 Kodeksu postępowania karnego lub art. 170 § 1 Kodeksu postępowania karnego bądź z uwagi na możliwość złożenia niniejszego wniosku dowodowego w postępowaniu I – instancyjnym.

Zgodnie z art. 440 Kodeksu postępowania karnego: „jeżeli utrzymanie orzeczenia w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe, podlega ono niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów zmianie na korzyść oskarżonego albo w sytuacji określonej w art. 437 § 2 zdanie drugie uchyleniu”. Niniejszy artykuł oznacza, że Sąd II instancji, niezależnie od granic zaskarżenia oraz podniesionych w apelacji zarzutów, może zmienić zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu I instancji i orzec na korzyść oskarżonego bądź uchylić wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji w sytuacji, w której Sąd odwoławczy uzna, że utrzymanie orzeczenia Sądu I instancji w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe. Rażąca niesprawiedliwość musi być oczywista, niewątpliwa oraz musi wyrażać poważne uchybienie Sądu I instancji, które legło u podstaw wydania zaskarżonego orzeczenia.

Uregulowania ustawodawcy określone w art. 427 § 3 Kodeksu postępowania karnego oraz w art. 440 Kodeksu postępowania karnego budzą wątpliwości interpretacyjne w zakresie inicjatywy dowodowej stron postępowania w kontekście uprawnienia, a zarazem obowiązku Sądu II instancji do orzekania z urzędu w sytuacji wskazanej w art. 440 Kodeksu postępowania karnego.

W praktyce może zdarzyć się sytuacja, w której podmiot skarżący orzeczenie Sądu I instancji, już po wniesieniu apelacji złoży wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie nowego dowodu, niezwiązanego z zarzutami wskazanymi w środku zaskarżenia, jednak z treści uzasadnienia niniejszego wniosku dowodowego wynika, że wskazany dowód ma na celu wykazanie istniejącej potrzeby zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji z urzędu na podstawie art. 440 Kodeksu postępowania karnego. Nie sposób w tym miejscu nie wskazać, że wedle art. 433 § 1 Kodeksu postępowania karnego: Sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach zaskarżenia, a jeżeli w środku odwoławczym zostały wskazane zarzuty stawiane rozstrzygnięciu – również w granicach podniesionych zarzutów, uwzględniając treść art. 447 § 1-3, a w zakresie szerszym w wypadkach wskazanych w art. 435, art. 439 § 1, art. 440 i art. 455”.

Mając na uwadze powyższą normę prawną, wskazać należy, że Sąd odwoławczy winien w pierwszej kolejności dokonać analizy sprawy pod kątem zbadania, czy określony cel przeprowadzenia wniosku dowodowego ma związek z potencjalnym uchybieniem Sądu I instancji, które obliguje Sąd II instancji na podstawie art. 440 Kodeksu postępowania karnego do zmiany bądź uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji. Jak słusznie wskazuje Sławomir Steinborn w opracowaniu: „Postępowanie dowodowe w instancji apelacyjnej w świetle nowelizacji kodeksu postępowania karnego” zamieszczonym w „Prokuratura i Prawo” 1-2, 2015: „(…) nie ulega jednak wątpliwości, że decyzja o dopuszczeniu dowodu ściśle powiązana jest z oceną, czy zachodzi jedna z sytuacji uzasadniających orzekanie z urzędu. Co do tej kwestii wyłącznym decydentem jest zaś sąd odwoławczy (…)”

Warto również przytoczyć postanowienie Sądu Najwyższego – Izby Karnej z dnia 08 października 2015 roku w sprawie o sygn. akt II KK 148/15: nie jest dopuszczalne podnoszenie dopiero na rozprawie odwoławczej dodatkowych zarzutów niewskazanych w apelacji, chyba że dotyczą one uchybień, które sąd apelacyjny winien uwzględniać z urzędu, a które strona zauważyła już po wniesieniu środka odwoławczego”.

Podsumowując, strona skarżąca orzeczenie Sądu I instancji, już po wniesieniu apelacji ma prawo do złożenia wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie nowego dowodu, niezwiązanego z zarzutami wskazanymi w środku zaskarżenia, którego celem jest wykazanie istniejącej potrzeby zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji z urzędu na podstawie art. 440 Kodeksu postępowania karnego.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk i Aplikant Adwokacki Edyta Gorczyńska

kontakt: kom. + 48 697 053 659 oraz tel. 22 629 00 36

Opublikowano artykuły | 1 komentarz

Prawo do składania nowych wniosków dowodowych w apelacji karnej

Rozpoczynając rozważania odnośnie prawa do składania nowych wniosków dowodowych w apelacji, należy w pierwszej kolejności wskazać, że wedle art. 427 § 3 Kodeksu postępowania karnego: odwołujący się może również wskazać nowe fakty lub dowody, jeżeli nie mógł powołać ich w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji”.

Niniejsza norma prawna oznacza, że osoba, która odwołała się od orzeczenia Sądu I instancji, a zatem wniosła apelację, ma prawo do złożenia nowych wniosków dowodowych w postępowaniu odwoławczym, jeżeli nie miała możliwości ich powołania w postępowaniu toczącym się przed Sądem I instancji.

Podkreślenia wymaga fakt, iż zgodnie z treścią art. 427 § 3 Kodeksu postępowania karnego przedmiotowe prawo przysługuje osobie odwołującej się od rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Jednakże, Sąd Najwyższy – Izba Karna wskazał w pkt 3 postanowienia z dnia 01 marca 2007 roku w sprawie o sygn. akt III KK 493/06, iż: „art. 427 § 3 KPK określający, że odwołujący się może również wskazać nowe fakty i dowody, nie oznacza wcale zakazu składania wniosku dowodowego przez stronę, która nie wnosiła środka odwoławczego (…)”, a zatem nie jest niedopuszczalne złożenie w toku postępowania odwoławczego nowego wniosku dowodowego przez stronę postępowania, która nie jest podmiotem odwołującym się od orzeczenia Sądu I instancji. Potwierdza to art. 453 § 2 Kodeksu postępowania karnego regulujący kwestię przebiegu postępowania apelacyjnego, wedle którego: strony mogą składać wyjaśnienia, oświadczenia i wnioski ustnie lub na piśmie (…)”. Nie sposób jednak nie wspomnieć, że strony nieodwołujące się od rozstrzygnięcia Sądu I instancji mogą składać nowe wnioski dowodowe tylko w granicach kontroli odwoławczej, a dokładniej w granicach podniesionych w apelacji zarzutów, gdyż wedle zasady określonej w art. 433 § 1 Kodeksu postępowania karnego Sąd II instancji rozpoznaje sprawę w graniach zaskarżenia. Niniejsze potwierdza postanowienie Sądu Najwyższego – Izby Karnej z dnia 19 marca 2009 roku w sprawie o sygn. akt III KZ 17/09, zgodnie z którym: „w środku odwoławczym można wskazywać na nowe fakty lub dowody (art. 427 § 3 KPK), ale skutecznie jedynie wtedy, gdy zostaną one nie tylko podane, ale i wykazane, a przy tym muszą mieć znaczenie dla kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia”.

Pojęcie „nowe fakty lub dowody” oznacza nieznane okoliczności faktyczne bądź nowe źródła lub środki dowodowe. Przykładowo, odwołujący może w postępowaniu odwoławczym złożyć następujący wniosek dowodowy:

  1. wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka X, które w sytuacji złożenia przez oskarżonego Y apelacji na swoją korzyść, stanowią istotną okoliczność dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż świadek X, o którego istnieniu nie miał pojęcia oskarżony Y, a dowiedział się po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji, widział przebieg wydarzeń i ma wiedzę, że oskarżony Y nie popełnił zarzucanego mu przestępstwa;

  1. wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci umowy kupna – sprzedaży samochodu pomiędzy osobami X (sprzedający) i Y (kupujący), w sytuacji, w której osoba X złożyła wniosek o ściganie sprawcy przestępstwa kradzieży samochodu wskazując jednocześnie, że przestępstwo to popełniła osoba Y; w związku z zaginięciem niniejszej umowy, wobec zeznań świadków i samego pokrzywdzonego Sąd I instancji uznał, że do zawarcia przedmiotowej umowy nie doszło i wyrokiem skazał oskarżonego Y za popełnienie przestępstwa kradzieży; w przypadku odnalezienia pisemnej umowy kupna – sprzedaży samochodu, oskarżony Y, który złożył apelację od wyroku Sądu I instancji na swoją korzyść, ma prawo złożenia wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z odnalezionego dokumentu.

Należy jednak odróżnić sytuację, w której określone dowody bądź fakty były podniesione przez stronę w postępowaniu I – instancyjnym, a Sąd I instancji je pominął lub wydał postanowienie o oddaleniu wniosku dowodowego lub Sąd I instancji miał obowiązek przeprowadzenia dowodu z urzędu. Wówczas odwołujący się, który złożył apelację od wyroku Sądu I instancji na swoją korzyść, powinien podnieść zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 167 Kodeksu postępowania karnego – odnośnie dowodów niedopuszczonych z urzędu bądź art. 167 Kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 170 Kodeksu postępowania karnego – odnośnie bezpodstawnego oddalenia złożonego wniosku dowodowego albo art. 410 Kodeksu postępowania karnego – w sytuacji nieuwzględnienia podczas procesu wyrokowania przez Sąd I instancji określonego faktu, o którym Sąd I instancji miał wiedzę i był istotny dla rozstrzygnięcia sprawy. W obowiązującym modelu postępowania karnego, odwołujący ma prawo wnosić o dopuszczenie i przeprowadzenie przez Sąd II instancji dowodu, który bądź został bezpodstawnie oddalony przez Sąd I instancji bądź nieprzeprowadzony przez ten Sąd z urzędu na podstawie art. 167 Kodeksu postępowania karnego, np. dowód z opinii biegłego sądowego.

W tym miejscu, warto również podkreślić, że wedle art. 452 § 2 Kodeksu postępowania karnego: „Sąd odwoławczy oddala wniosek dowodowy, jeżeli przeprowadzenie dowodu przez ten sąd byłoby niecelowe z przyczyn określonych w art. 437 § 2 zdanie drugie”. Niniejsza norma prawna oznacza, że Sąd II instancji oddali złożony wniosek dowodowy w sytuacji, w której przeprowadzenie zawnioskowanego dowodu byłoby niecelowe z uwagi na zaistniałą konieczność uchylenia wyroku Sądu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji ze względu na:

  • wydanie orzeczenia przez Sąd I instancji nastąpiło pomimo wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 Kodeksu postępowania karnego;

  • obowiązującą regułę ne peius określoną w art. 454 § 1 Kodeksu postępowania karnego, w myśl której: „Sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji lub co do którego w pierwszej instancji umorzono lub warunkowo umorzono postępowanie”;

  • konieczność przeprowadzenia przewodu sądowego na nowo w całości.

Oprócz powyższego, Sąd odwoławczy może oddalić złożony wniosek dowodowy jeżeli odwołujący się miał możliwość złożenia wniosku dowodowego w postępowaniu I – instancyjnym lub w związku z przesłankami określonymi w art. 170 § 1 Kodeksu postępowania karnego, zgodnie z którym:

oddala się wniosek dowodowy, jeżeli:

  1. przeprowadzenie dowodu jest niedopuszczalne;

  1. okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy albo jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy;

  1. dowód jest nieprzydatny do stwierdzenia danej okoliczności;

  1. dowodu nie da się przeprowadzić;

5) wniosek dowodowy w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia postępowania”.

Konkludując, osoba, która odwołała się od orzeczenia Sądu I instancji, a zatem wniosła apelację, ma prawo do złożenia nowych wniosków dowodowych w postępowaniu odwoławczym, jeżeli nie miała możliwości ich powołania w postępowaniu toczącym się przed Sądem I instancji. Jednakże, nie jest niedopuszczalne złożenie w toku postępowania odwoławczego nowego wniosku dowodowego przez stronę postępowania, która nie jest podmiotem odwołującym się od orzeczenia Sądu I instancji. Użyte przez ustawodawcę pojęcie „nowe fakty lub dowody” oznacza nieznane okoliczności faktyczne bądź nowe źródła lub środki dowodowe. Podkreślenia wymaga jednak okoliczność, iż Sąd II instancji ma możliwość oddalenia złożonego przez odwołującego się wniosku dowodowego na podstawie art. 452 § 2 Kodeksu postępowania karnego lub 170 § 1 Kodeksu postępowania karnego lub z uwagi na możliwość złożenia niniejszego wniosku dowodowego w postępowaniu I – instancyjnym.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk i Aplikant Adwokacki Edyta Gorczyńska

kontakt: kom. + 48 697 053 659 oraz tel. 22 629 00 36

Opublikowano artykuły | 1 komentarz

Czy sąd odwoławczy może zmienić lub uchylić wyrok Sądu I instancji ze względu na rażącą niesprawiedliwość orzeczenia?

Na wstępie należy zaakcentować, iż zgodnie z art. 440 Kodeksu postępowania karnego: „jeżeli utrzymanie orzeczenia w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe, podlega ono niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów zmianie na korzyść oskarżonego albo w sytuacji określonej w art. 437 § 2 zdanie drugie uchyleniu”.

Powyższe oznacza, że Sąd II instancji, niezależnie od granic zaskarżenia oraz podniesionych w apelacji zarzutów, może:

  1. zmienić zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu I instancji i orzec na korzyść oskarżonego;

  2. uchylić wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji;

w sytuacji, w której Sąd odwoławczy uzna, że utrzymanie orzeczenia Sądu I instancji w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe.

Nie sposób nie wspomnieć, iż kontrola sprawy pod kątem treści art. 440 Kodeksu postępowania karnego stanowi obowiązek Sądu II instancji, co potwierdza wyrok Sądu Najwyższego – Izby Karnej z dnia 28 kwietnia 2010 roku w sprawie o sygn. akt II KK 47/10, wedle którego: „(…) obowiązkiem sądu odwoławczego jest skontrolowanie sprawy także pod kątem treści zawartej w przepisie art. 440 KPK, a więc ustalenia, czy utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, w sytuacji niezasadności wniesionego środka odwoławczego, nie będzie rażąco niesprawiedliwe”.

Zaakcentowania wymaga fakt, że stan rażącej niesprawiedliwości był szeroko interpretowany w orzecznictwie sądów powszechnych i Sądu Najwyższego. Przykładowo, zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego – Izby Karnej z dnia 01 października 2010 roku w sprawie o sygn. akt V KK 71/10: „(…) stan rażącej niesprawiedliwości, uniemożliwiający utrzymanie orzeczenia w mocy zachodzi wówczas, gdy w toku procedowania doszło do takich uchybień, które rażąco naruszają poczucie sprawiedliwości. W grę wchodzi więc każda ze względnych przyczyn odwoławczych stwierdzona poza granicami zaskarżenia, pod warunkiem, że wpłynęła ona na orzeczenie, a jej natężenie jest takie, iż w rażący sposób czyni to orzeczenie niesprawiedliwym (…)”. Oprócz powyższego, warto przytoczyć wyrok Sądu Najwyższego – Izby Karnej z dnia 03 czerwca 2014 roku w sprawie o sygn. akt IV KK 437/13, w myśl którego: „[rażąca niesprawiedliwość] musi być nie tylko [oczywistą] (a więc [widoczną na pierwszy rzut oka], [niewątpliwą]), ale też ma wyrażać poważny [ciężar gatunkowy] uchybienia, które legło u podstaw wydania orzeczenia dotkniętego [rażącą niesprawiedliwością]. Rzecz więc dotyczy nie każdej „niesprawiedliwości” wydanego orzeczenia, a jedynie takiej, której nie można pogodzić chociażby z zasadą rzetelnego procesu”.

W tym miejscu należy podkreślić, że stan rażącej niesprawiedliwości, a zatem rażące uchybienia Sądu I instancji musi być połączony z wpływem niniejszych uchybień na treść zapadłego orzeczenia, co potwierdza m.in. pkt 1 postanowienia Sądu Najwyższego – Izby Karnej z dnia 12 maja 2004 roku w sprawie o sygn. akt III KK 38/04, wedle którego: „z uwagi na wyjątkowy charakter przepisu art. 440 KPK, może on mieć zastosowanie tylko wtedy, gdy popełnione przez sąd I instancji uchybienia procesowe są rażące i nadto miały wpływ na treść wyroku. Nie jest bowiem wystarczające ustalenie potencjalnej możliwości wpływu stwierdzonych uchybień na treść rozstrzygnięcia, lecz niezbędne jest wykazanie, że miały one realny, rzeczywisty wpływ na treść orzeczenia”.

W celu lepszego zrozumienia zagadnienia, poniżej przedstawię przykłady uznania uchybień popełnionych przez Sąd, a w konsekwencji zapadłego orzeczenia, za stan rażącej niesprawiedliwości wymienionej w art. 440 Kodeksu postępowania karnego:

  1. zaniechanie zawiadamiania oskarżyciela posiłkowego o kolejnych terminach rozprawy głównej stanowi nie tylko rażącą obrazę przepisów, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, ale również czyni to orzeczenie rażąco niesprawiedliwym, w rozumieniu dyspozycji art. 440 KPK, który wprowadza bezwzględny zakaz aprobowania i tym samym utrzymania w mocy wyroku, który został wydany w toku wadliwego, rażąco naruszającego poczucie sprawiedliwości postępowania przez sąd a quo” – wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu – II Wydział Karny z dnia 08 maja 2014 roku w sprawie o sygn. akt II Aka 58/14;

  1. rażąco niesprawiedliwym jest orzeczenie, w którym odstąpiono od orzeczenia obligatoryjnego środka karnego, co sprawiło, że – z naruszeniem interesu wymiaru sprawiedliwości – represja karna zastosowana wobec sprawcy stała się jaskrawo łagodna” – wyrok Sądu Najwyższego – Izby Karnej z dnia 03 grudnia 2013 roku w sprawie o sygn. akt IV KK 302/13;

  1. stan [rażącej niesprawiedliwości] wyroku zaistnieje zawsze wówczas, gdy orzeczona nim kara będzie przekraczała granice dopuszczalnej obiektywnie kary. Zakres owego przekroczenia w takiej sytuacji jest bez znaczenia, skoro orzeczono wobec oskarżonego karę w niedopuszczalnym według obowiązującego prawa wymiarze” – wyrok Sądu Najwyższego – Izby Karnej z dnia 12 lipca 2012 roku w sprawie o sygn. akt V KK 214/12.

Podsumowując, Sąd II instancji, niezależnie od granic zaskarżenia oraz podniesionych w apelacji zarzutów, może zmienić zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu I instancji i orzec na korzyść oskarżonego bądź uchylić wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji w sytuacji, w której Sąd odwoławczy uzna, że utrzymanie orzeczenia Sądu I instancji w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe. Rażąca niesprawiedliwość musi być oczywista, niewątpliwa oraz musi wyrażać poważne uchybienie Sądu I instancji, które legło u podstaw wydania zaskarżonego orzeczenia.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk i Aplikant Adwokacki Edyta Gorczyńska

kontakt: kom. + 48 697 053 659 oraz tel. 22 629 00 36

Opublikowano artykuły | 3 komentarze

Czy apelacja wniesiona w formie faksu wywołuje skutki prawne?

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 444 Kodeksu postępowania karnego: „od wyroku sądu pierwszej instancji stronom, a pokrzywdzonemu od wyroku warunkowo umarzającego postępowanie, wydanego na posiedzeniu przysługuje apelacja”. Niniejszy środek odwoławczy, wedle dyspozycji art. 427 § 1 Kodeksu postępowania karnego wnosi się na piśmie do Sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie.

W związku z powyższym, powstaje następujące pytanie: czy apelację od wyroku Sądu I instancji można wnieść w formie telefaksu i czy tak wniesiony środek odwoławczy wywołuje skutki prawne?

Odpowiadając na wyżej wymienione pytanie należy pochylić się nad orzecznictwem Sądu Najwyższego oraz sądów powszechnych. Sąd Najwyższy – Izba Karna w uchwale z dnia 20 grudnia 2006 roku w sprawie o sygn. akt I KZP 29/06 wskazał, iż: środek odwoławczy może być wniesiony przy pomocy telefaksu, jednak skuteczność tego pisma procesowego warunkuje uzupełnienie wymogu formalnego, polegającego na złożeniu na nim własnoręcznego podpisu przez wnoszącego środek”.

Przytoczone orzeczenie Sądu Najwyższego oznacza, że wniesienie apelacji za pomocą telefaksu jest dopuszczalne w obowiązującym systemie prawnym. Jednakże, aby apelacja wywołała skutki prawne niezbędne jest uzupełnienie wysłanego za pomocą telefaksu środka odwoławczego poprzez złożenie na przedmiotowym piśmie procesowym własnoręcznego podpisu osoby skarżącej rozstrzygnięcie Sądu I instancji. Jak słusznie wskazuje Sąd Apelacyjny w Krakowie – II Wydział Karny w postanowieniu z dnia 15 października 2015 roku w sprawie sygn. akt II AKzw 980/15: „Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uchwale z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. I KZP 29/06 (OSNKW 2007, nr 1, poz. 1), że środek odwoławczy może być wniesiony za pomocą telefaksu. Skuteczność tej formy pisma procesowego warunkuje uzupełnienie wymogu formalnego, polegającego na złożeniu na nim własnoręcznego podpisu autora. Chodzi o własnoręczny, oryginalny podpis składającego pismo, zatem żadna kopia podpisu widniejącego na środku odwoławczym nie spełnia wymogu określonego w art. 119 § 1 pkt 4 KPK. Uzupełnienie go może nastąpić nie tylko przez własnoręczne podpisanie egzemplarza pisma, które już wpłynęło, ale i przez przedłożenie innego egzemplarza tegoż pisma zawierającego podpis (…)”.

W świetle niniejszego postanowienia, uzupełnienie braku formalnego apelacji wniesionej za pomocą telefaksu polega na:

  • złożeniu własnoręcznego podpisu przez osobę skarżącą na apelacji wniesionej w formie telefaksu;

  • przedłożeniu przez osobę skarżącą innego egzemplarza apelacji, który zawiera jej własnoręczny podpis.

Nie sposób nie wskazać, że wedle art. 119 § 1 Kodeksu postępowania karnego: pismo procesowe powinno zawierać:

1) oznaczenie organu, do którego jest skierowane, oraz sprawy, której dotyczy;

2) oznaczenie oraz adres wnoszącego pismo;

3) treść wniosku lub oświadczenia, w miarę potrzeby z uzasadnieniem;

4) datę i podpis składającego pismo”.

W sytuacji, w której pismo nie odpowiada wymaganiom formalnym, zgodnie z dyspozycją art. 120 § 1 Kodeksu postępowania karnego, Sąd wzywa osobę, od której pismo pochodzi do usunięcia braku w terminie 7 dni. Wedle § 2 wspomnianej powyżej normy prawnej: w razie uzupełnienia braku w terminie, pismo wywołuje skutki od dnia jego wniesienia. W razie nieuzupełnienia braku w terminie, pismo uznaje się za bezskuteczne, o czym należy pouczyć przy doręczeniu wezwania”.

Konkludując, wniesienie apelacji za pomocą telefaksu jest dopuszczalne w obowiązującym systemie prawnym. Jednakże, aby apelacja wywołała skutki prawne niezbędne jest uzupełnienie wysłanego za pomocą telefaksu środka odwoławczego poprzez złożenie własnoręcznego podpisu przez osobę skarżącą na apelacji wniesionej w formie telefaksu bądź przedłożenie przez osobę skarżącą innego egzemplarza apelacji, który zawiera jej własnoręczny podpis. W razie uzupełnienia braku w terminie, apelacja wywołuje skutki od dnia jej wniesienia. W razie nieuzupełnienia braku w terminie, przedmiotowe pismo uznaje się za bezskuteczne.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk i Aplikant Adwokacki Edyta Gorczyńska

kontakt: kom. + 48 697 053 659 oraz tel. 22 629 00 36

Opublikowano artykuły | 1 komentarz

W jakiej formie należy cofnąć apelację karną?

Na wstępie należy wskazać, że wedle art. 431 § 1 Kodeku postępowania karnego: środek odwoławczy można cofnąć”. Oznacza to, że polski ustawodawca umożliwił stronie postępowania, która wniosła apelację możliwość cofnięcia niniejszego środka odwoławczego.

Podkreślenia wymaga fakt, iż Kodeks postępowania karnego nie wskazuje formy ani terminu cofnięcia apelacji od wyroku Sądu I instancji. Zgodnie z obowiązującą praktyką, cofnięcia środka odwoławczego można dokonać w formie:

  1. ustnej z wpisaniem do protokołu;

  2. pisemnej.

Ponadto, w sytuacji, w której apelację od rozstrzygnięcia Sądu I instancji złożył obrońca oskarżonego, do skutecznego cofnięcia przedmiotowego środka odwoławczego wymagana jest zgoda oskarżonego, gdyż zgodnie z art. 431 § 3 Kodeksu postępowania karnego: „środka odwoławczego wniesionego na korzyść oskarżonego nie można bez jego zgody cofnąć”. Potwierdza to m.in. postanowienie Sądu Najwyższego – Izby Karnej z dnia 26 czerwca 1973 roku w sprawie o sygn. akt V KRN 163/73, wedle którego: obrońca oskarżonego nie może bez zgody oskarżonego cofnąć środka odwoławczego złożonego na korzyść oskarżonego. Zgoda na cofnięcie przez obrońcę środka odwoławczego wniesionego na korzyść oskarżonego powinna być wykazana jego nie budzącym wątpliwości oświadczeniem woli”.

Wskazane powyżej oświadczenie woli oskarżonego może przybrać formę pisemną, stanowiącą załącznik do pisma procesowego, którego celem jest cofnięcie apelacji. Jednakże nie jest to jedyna dopuszczalna forma. Oskarżony ma możliwość ustnego wyrażenia zgody na cofnięcie apelacji przez swojego obrońcę na rozprawie apelacyjnej toczącej się przed Sądem II instancji, która to czynność powinna zostać wpisana do protokołu rozprawy.

Wątpliwości pojawiają się w przypadku, w którym obrońca oskarżonego skierował do Sądu Odwoławczego pismo procesowe stanowiące cofnięcie apelacji bez załączenia zgody samego oskarżonego, który nie stawił się termin rozprawy apelacyjnej. W takiej sytuacji, zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 29 grudnia 1999 roku w sprawie o sygn. akt II Aka 228/99: brak zgody oskarżonego na cofnięcie apelacji wniesionej na jego korzyść przez obrońcę sprawia, że cofnięcie to nie jest skuteczne (art. 431 § 3 KPK), zatem apelacja podlega rozpoznaniu, a oskarżony ponosi konsekwencje wniesienia jej, to jest opłatę (art. 8 ustawy o.s.k.), jeśli nie zostanie uwzględniona. Brak dołączenia owej zgody oskarżonego nie jest brakiem formalnym pisma adwokata o cofnięciu apelacji, ale brakiem dowodu twierdzenia, więc nie wymaga wzywania, by dowód nadesłano”.

Oprócz powyższego należy zaakcentować, że zgodnie z art. 109 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, przy rozpoznawaniu środka odwoławczego stosuje się odpowiednio przepisy art. 431 oraz art. 432 Kodeksu postępowania karnego, co oznacza, że przytaczane wyżej przepisy dotyczące cofnięcia apelacji w sprawach karnych mają odpowiednie zastosowanie w sprawach o wykroczenia.

Konkludując, cofnięcia środka odwoławczego można dokonać w formie ustnej na rozprawie apelacyjnej lub w formie pisemnej. Ponadto, w sytuacji, w której apelację od rozstrzygnięcia Sądu I instancji złożył obrońca oskarżonego, do skutecznego cofnięcia przedmiotowego środka odwoławczego wymagana jest zgoda oskarżonego, która może stanowić pisemny załącznik do pisma procesowego, którego celem jest cofnięcie apelacji lub przybrać formę ustną w postaci oświadczenia złożonego przez oskarżonego na rozprawie toczącej się przed Sądem II instancji.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk i Aplikant Adwokacki Edyta Gorczyńska

kontakt: kom. + 48 697 053 659 oraz tel. 22 629 00 36

Opublikowano artykuły | 1 komentarz